Kiekjes

124

probeere. Gijn van ’n klok hebt u daar, Sjoolem, zeker ook te koop? Wat dunk je, Noosen?”

„Eers ’t een en dan ’t ander, daar moeder, neemt u Schoontje maar eve over. Jij kommandeert maar, Hannie, en as d’r nou ’s geen ankomme an is? Ik vind ’n kannepee mit zes stoelen en twee leunengstoele al ruimschoots genog, wat ü, moeder?”

„Ik mag ze zeker wel eve zien, hè Sjoolem?” vraagt Hannie.

„As je ze zoo ken zien, ga je gang, anders ken ik je wel ’n vergrootglas geve,” lacht Sjoolem Aleigem.

En weer begint de plof-proef en ’t hups-examen, stoel voor stoel. De canapé klaagt al van pijn in z’n springveeren blinden darm.

Eindelijk de koop-conferentie. ’t Heele stelletje zit op de canapé. Alleen kleine Schoontje is zoolang in de wieg gelegd, die kleine Sjoolem schommelt, om z’n zussie Schoontje tot vrede te dwingen.

Zoo goed als is de koop gesloten.

„Sjoolem, ’t is zoo goed as gekoch, hoor. Maar weet u wat . . .? zegt Hannie, „we komme strak nog eve terug mit Vekkie en Vikkie. Gekheid, geen van alle motte me d’r op zitte. Vekkie en Vikkie motte ’t zegge, nee, wat u nou, Sjoolem?”

„Natuurlijk,” zegt Sjoolem. „Vekkie mot ze’t eerst zien en as Vekkie ze gezien hèt, dan kenne jullie ze nog eres komme kijke. Maar as Vekkie ze mit’n verrekijker wil kijke, is ook goed. Afijn, vooreerst verhuis ik nog niet, laat Vekkie maar ankomme.”

En Vekkie kwam, met Vikkie, met Noosen, met Hannie en Sjijntje en kleinenSjoolem en kleine Sjijntje.” 'n Kudde olifanten.

„Daar heb u nou Vekkie, Sjoolem, m’n ankommende dochter. Zeventien is ze. Allemaal raaie ze zeven-en-dertig, dat mot ik zelf nog worre.”

De kudde mammoeten installeert zich. Vikkie schoon-goosen tracteert zelfs zuur. En terwijl de heele collectie zit, om de draagkracht van canapé en stoelen te peilen, heeft Vikkie, die iets weg heeft van Og, acht-el’s koning van Basan, zich in het houten ledikant geworpen, om deszelfs lengte te toetsen aan zijn paal-noch-perk-lijf en hij is in den groei, weet u — want negentien jaar zegt nog geen „ho”.

Niets gekocht. „Geen ankommen an,” zeiden Vekkie en Vikkie en de karavaan kuierde af.