Kiekjes

123

captif aan z’n ankertouwen. Dan valt ze met haar volle lading in den leunstoel om te voelen, wat-ie velen kan en of z’n pooten haar weelde kunnen dragen. Sjijntje is voldaan over de medewerking van de pers. Ze heft de stampvolle zitting op.

„Nou Sjijntje?”

„Ik voor mijn, Sjoolem, dat weet je wel, ik hou niet van lang kijke. ’t Ken toch niet beter as best zijn. Maar je weet Sjoolem, ik mot d’r niet op zitte en m’n Sjoolem ook niet en je weet, hoe de jonge mensche tegewoordig zijn. Nou ja, ’t is jou ’t zelfde. Mag m’n Hannie strakkies eve mit me mee komme kijke? Misschien komt m’n Noosen dan ook even an.”

„Natuurlijk Sjijntje, hou je niet vreemd en komme jullie an bij me.”

’n Kleine karavaan zet koers naar de groen-lederen oase. Kameelen houden stil. Ze zijn aangekomen onder de boomen van Sjeik Sjoolem.

„Sjoolem Aleigem!”

„Aleigem Sjoolem!”

„Daar binne me, Sjoolem.”

Sjijntje ploft weer neer op de canapé. En aan ’t andere eind haar Hannie, ’n aardbol van evenarende ronding.

„Blijf je hier, Sjoolem, hier!”

Deze roep buldert tot Hannie’s zoon, ’n jong stiertje van acht.

„Ga dammaar zoolang op die stoel daar zitte, op die stoel zeg ik je, as ik óver je kom, vertel je ’t niet na!”

Noosen, ’t mannetje van kameel Hannie, is ook meegekomen. Sjoolem Aleigem heeft ze allemaal zien „ankomme”. Noosen zet zich in ’n leunstoel.

„Stil toch, jij krijsjgemmie, stil, nou, nouh, wees maar stil, ja, ze is zoet, ja zoet is ze . . . zit jij bij je moeder op de kaanepéé hé? Waarom huil je dan? Hèj je wéér honger? Wanneer heb jij geen honger?”

Deze oratie geldt Schoontje, het zevenmaandige kameeltje van Hannie.

„Nou Hannie, nou jij!” zegt Sjijntje tot Hannie.

„Die tafel ken ik d’r ook wel bij neme. Is die lamp ook te koop, Sjoolem? Nou Sjoolem, hoe vindt u mijn kleine Sjijntje ankomme, hé?”

„Jullie doen nooit ander dan ankomme,” zegt Sjoolem Aleigem.

„Noosen, hou jij ’s eve an Schoontje vas, zal ik eve de lamp