Kiekjes

122

hoofdje hals-over-kop-achter-over, om den hemel op zijn gemak te doorgronden.

„Zeg, Sjoolem,” keuvelt Sjoolem Kapper al kammend en korter knabbel-knippend.

„Ja, Sjoolem,” hevelt Sjoolem Aleigem z’n pijpje, al smurkend en snakkel-smullend.

„Je hèt toch die kannepé mit die stoele nog niet . .

„Nee, Sjoolem, waarom, weet je ’n souger?”

„Mag ik ze daar eve zien?”

„Voor jou? Sjoolem?”

„Nee, voor Vekkie van Hannie!”

„Ga je gang, Sjoolem, zie!”

Sjoolem Kapper is klaar, laat ’t nog ’n haartje schelen. Hij gaat kanapé en stoelen bekijken en bezitten, om te voelen, of ze, makkelijk bezeten zijn. Stoel voor stoel hupst-ie proef, onderwijl Sjoolen Aleichem zeven stuivers vischt.

„Nou Sjoolem?”

„Ik vind ze sjijn. Maar mag m’n Sjijntje daar ook eve komme kijke?”

„Noh-néé, ze zal welkom zijn bij Sjoolem Aleigem, dat weet ;e wel, Sjoolem.”

Sjoolem Kapper’s Sjijntje verschijnt ’n uur later en toch geen uur later. Want ’t klokje aan den boom vertikt ’t den tijd te vertikken. Sjijntje Kapper heeft ’n portuur van de ver-breede Vijzelstraat.

„Sjoolem Aleigem.”

„Mag ik tegen jou wel zegge, Sjijntje, mit den dag kom je an.”

„Hè, eve uitruste, Sjoolem.” En Sjijntje daalt als ’n ballon en ankert op de canapé.

„Nog veel jare, Sjoolem.”

„Oomein, Sjijntje, zal je leve.”

„Het Sjoolem je gezeg van de kannepee en stoele? Nou ik die kas zie, ik bedoel die laaitafel . . . Hèt Sjoolem ze gezeg van Vekkie van onze Hannie? Die laaitafel ken d’r ook wel bij. Mag ik ze daar eve zien, Sjoolem?”

„Ga je gang, Sjijntje, zie! Sjoolem hèt ook al gezien.”

Sjijntje schijnt nieuwen adem opgedaan te hebben. De ballon rijst en schommelt los. Ze landt op stoel voor stoel, om proef te persen. Ze trekt la voor la aan z’n hengsels, als ’n ballon-