Kiekjes

hè? Nee, niet getroud, hè? Vekeereng, hè? Wil jij dan van Sjoolem wat moois hebbe, hè? Iets waar je voor je heele leven an hèt, hè?”

Ineens snikt Kristientje ’n zondvloed uit. Ze had haar eigen boeltje herkend. Sjoolem wordt opeens gewaar, dat hij op haar sofa zit, zooals zij eens op zijn canapé gezeten had.

„Had je dat nou motte gedaan hebbe, Kristientje, hè? Had nou bij ons soort mensche zooiets kenne plaats gehad hebbe, hè? Hè-je nou geen spijt, hè? As je man dan werkeloos was, waarom bin jij dan niet uit werke gegaan, hè? Was je vent dan zoo’n beest, hè? Ken ik die niet, hè?”

„Och, Soolem, hoe sal u nou Jan Korteweg kenne . . .?”

„Jan Korteweg zeg je, hè . . .? die z’n vader vroeger brigge-dier ginter in ’t beroo was, hè? Die wel ’s in m’n karretje mog meerije in de stad, hè? Daar staat ie, daar gaat-ie. Nou begrijp ik, waarom hij telkens naar m’n boeltje hèt gekeke, dat is zijn boeltje, bij Sjoolem z’n gezond, nee?”

Sjoolem op ’t Waterlooplein. In ’t zachte zonnetje van de Mei. Vrede in lente.

Dat had Sjoolem gedaan. Die politie-agent is ’s avonds bij hem boven geweest in burger en zij ook.

Den volgenden dag was ’t salon weg. Sjoolem z’n week was goed.

De agent woont in de Vrolikstraat. Dat klinkt mooier dan Kinkerbuurt.

Kristientje is Sjabbes-vrouw bij Sjoolem.

Sjoolem is weer op ’n ander salon uit. Niegisj?

XXVI.

SJOOLEM VERVOLGD.

Op aanraden van Hillel. Die zei: wees leerling van Aron, die Sjoolem liefhad en Sjoolem vervolgde. Ik hou veel van Sjoolem en daarom vervolg ik hem. U kent Sjoolem van gezicht en beroep. Z’n sterk zwak weet u ook. Hij koopt boeltjes voor ’n beetje en verkoopt beetjes voor ’n boeltje. Hij laat zich overal ontbieden en verbidden om te bieden, want in geen der tien geboden is ’t bieden verboden. Wel ’t