Kiekjes

heid niet gediend was, gaf ze den brui van dien bruigom. En toen Jan eens op ’n nacht in z’n woning kwam, was z’n boeltje weg. Kristien had ’t voor ’n appel en ’n ei in ’t boelhuis op de Rozengracht gelaten en Sjoolem had ’t op de verkooping voor ’n „pritz reetisj” aan zich gehouden. En daar staat ’t nu op ’t Waterlooplein in de Mei en daar zit Sjoolem op de sofa in ’t zonnetje op ’t groene trijp. Je zou zoo zeggen, dat ’t hem niet te doen is, om ’t kwijt te worden, terwijl hij toch hunkert, om ’t „pooter” te zijn. D’r was al geld geboden voor de lamp. D’r had al iemand ’n halven dag rondgedrenteld, om de chiffonnière te koopen. D’r waren al twee vrouwen geweest voor ’t stel stoelen. Daar kan Sjoolem nog altijd toe komen. Die ’t koopen wil, moet den heelen boel ineens koopen. ’t Eene heeft juist waarde door ’t andere. Wie verkoopt nu van jas-broek-en-vest alleen ’t vest?

„Zoo Jan, bin jij ’t?”

Sjoolem ziet ’n politie-agent voortdurend op-en-neer-kuieren langs zijn salon en stilstaan en weggaan en terugkomen en weggaan.

„Jan, jij bij de pelietsie? hè?”

„Zóó, Soolem, ken je me nog?”

„Of ik je nog ken, hè? Jij heb nooit in me karretje gezete, hè? En jou vader hèb nooit in burger ’n borreltje bij me bove gedronke, hè brigadier Korteweg, néé, hè?”

„Ja, Soolem, je hebt ’t bij ’t rechte.”

„Maar waarom kijk je zoo naar me sgoure? hè? Je mag gcrus kijke, wat Sjoolem te koop hèt, mag dat eerlijk angekeke worre, hè? Nou, Jan, wat kijk je dan, hè?”

„Ik kijk zoo maar, Soolem.”

„Zóó Soolem!”

„Héé, jij Kristientje, jij?”

Sjoolem heeft de dochter van zijn vroegere Sjabbes-vrouw herkend.

„Heeremetijd, kent u me nog, Soolem?”

„Of ik je ken? Bin jij niet altijd als klein kind op Vrijdagavond mit je moeder meegekomme, hè? Weet je nog, hoe je in ’t hoekie van de kannepé bij ons bove zat naast je moeder mit ’n schoteltje mit mangele, hè? Hèt Dientje zalige jullie ooit zonder wat late weggaan, hè? Je zal nou wel getroud zijn