Kiekjes

109

Zeelek zalig. Hij wou den rebbe niet graag verbeteren. En ’n rebbe op hak nemen, kan de nesjomme leelijk te pas komen. Maar ’t moest toch. Hij nam den rebbe onder handen, ’n Nieuwen neus. Halve zolen. Van ’t beste leer, dat-ie had. De rebbe had ’m immers ook immer z’n beste leer gegeven. Voor den rebbe is hij ’n halven nacht opgebleven. Klaar.

Kwam ’t ergste. Zeelek past ze aan. De eenige, wiens schoenen hem te nauw zijn. Tranen in z’n oogen. Wat nu? Verkoopen? Hij bleef liever zonder eten. Den rebbe op het Waterlooplein zetten, naast de schoenen van wie weet welken oorel?

Voetje voor voetje.

Op ’t Waterlooplein. Zóó zit ze. Vandaag druk. Twee paar kinderschoentjes al van de hand. Drie paar dames-laarsjes voordeelig weg al. Alleen de heeren-voeten staan nog in de rij. Ja, wèl telkens over en weer gepast. Maar nog niet één paar opgestapt. Vrouwtje vindt den dag zoo ongewoon. Zoo druk, zoo vol, zoo veel. Maar gek toch met die mans-schoenen. Vrouwen en kinderen zoo willig, mannen zoo wars. Vooral dat ééné paar bottines. Iedereen wil eraan. Niemand passen ze. Voetje voor voetje hebben ze ’t geprobeerd. Vrouwtje weet niet, dat ’t de schoenen van den rebbe zijn. Toen Zeelek vanmorgen z’n karretje onder z’n arm had genomen, zag ze die bottines onder z’n sfoorem-rekje staan. Nam ze natuurlijk mee naar ’t Plein. Misschien waren ze al zesmaal vandaag aangepast en iedereen zei „jammer” „Sonde”. „Kaasuwéél”. „’n Aweirre”. „Héère, me spijt”. „Nou, wat sei je daovan?” Ze pasten niet, of één niet, of ander niet. Zesmaal voetje voor voetje aan en uit.

Eindelijk, hoor. Komt ’n mannetje, die ze past en... ze passen. Mannetje maakt zich bekend. Natuurlijk, om ze goedkoop te hebben. „Ja, ja, vrouwtje, uwes man kent me heel goed. Vraagt u maar, of-ie de koster niet kent van de Luthersche kerk op ’t Singel, vraagt u maar. ’n Goeie siel, hoor. As dominee wat heeft, is ’t altijd voor Seelek, vraagt u maar gerust. Ja, ik geloof, dat se sitten. Nou moedertje, schappelijk segge, wat salie se kosten?”

De schoenen van den rebbe . . .

Zeelek voetje voor voetje, ’t Wil vandaag niet erg. Z’n humeur is ’n beetje vreemd. Al ’n bekeuring ook te pakken. Hij,