Kiekjes

IIO

die nog wel liep in één schoen van ’n kantonrechter en in één schoen van ’n advokaat. Hij draagt wel ’s meer tweeërlei, ’t Wil niet, ’t gaat niet, ’t loopt niet. Hij vindt z’n dag zoo gek. Dan maar vroeg naar huis. ’n Paar uurtjes kalefateren in plaats vannacht. Z’n voetjes snellen huiswaarts. Natuurlijk eerst naar ’t Waterlooplein. Vreemd, ’t stalletje heeft bekijks. Hij ziet in de verte betalen en schoenen overgeven, dames-laarsjes. Z’n humeur komt om ’t hoekje van z’n zieltje gluren.

„Nee, meneer, die schoene binne niet te koop,” zegt-ie woest.

Als ’n furie was-ie aangerend. Hij had de schoenen van den rebbe herkend.

„Gietje, bisse — bisse mesjogge, Gietje, de sjie von de rebbe.”

„Von weem?”

„De sjie von de rebbe, doe bis . . . doe toos an aweire . . . das binne nesjommezagge . . . Gietje, kind, nem ab . . . nee meneer die schoene binne niet te koop!”

„Hè, Seelek, jonge, sie je me niet, je kent me toch wel?”

„Ja, meneer, u bint de koster van ’t Singel. U treft ’t net. U mag van ’n wonder spreke, dat ik daar net op ankom. Die schoenen mag m’n vrouw niet verkoope, die binne besmet, binne van iemand die pokke had . . . doe uit, meneer, doe uit.”

„Dat vind ik nou braaf van je, Seelek, da’s nou braaf, ’t Is anders jammer voor de schoene. Heb je geen andere?”

Zeelek verkocht de schoenen van z’n voeten. De Roomsche kantonrechter en de jiddisje advokaat staan morgen in de Luthersche kerk voetstoots naast elkaar.

En de schoenen van den rebbe? Ze pasten toch aan Zeelek niet?

Gietje had de wijsheid gebouwd. „As je an jou niet passé, misschien passé ze an Sjoulie voor z’n bermitswe.”

Salomo’s oordeel door Gietje geveld.

’t Was z’n laatste bermitswe-jongen. Geen nieuwe schoenen. Allemaal wel. Hij niet. Sjoulie wordt opgeroepen in de schoenen van den rebbe.

Voetje voor voetje. Verder en hooger. Sjoulie bleef in de schoenen van den rebbe. Hij w^rerd ook rebbe en is ’t nog.