Kiekjes

107

schien om te stampen van leed; misschien om te trappelen van applaus, misschien om te trampelen van woede. Daar staan ze voor hun allerlaatst bestaan. Na nu bestelt ze de belt. Wie ze nu neemt, draagt ze tot hun bitter einde. Hoe komt dat vrouwtje aan ze? Voetje voor voetje van haar mannetje. Hoe komt dat mannetje aan ze? Voetje voor voetje van heertje, dametje, kindje in de groote stad, waar hij dagelijks kruiselings zwalkt, voetje voor voetje. Hij betaalt ze met iets of krijgt ze voor niets, ’s Avonds kalefatert hij ze; naait neusjes, lascht lapjes, zet zooltjes, hecht hakjes, soms diep door in den nacht. Doet denken aan kindjes-spel-liedje: zakdoekje leggen, niemand zeggen, ’k heb de heele nacht gewaakt, twee paar schoenen heb ik afgemaakt, twee van stof en twee van leer, hier leg ik m’n zakdoekje neer. Niemand zeggen, hiervan kan hij zakcentje leggen, om z’n oud moedertje te kunnen steunen, die bij hem inwoont, hiervan kan hij zakduitje leggen, om z’n vier jongens met koowed te laten bermitswe worden, zonder de bermitswe-gewwere noodig te hebben, hiervan kan hij „sjnoderen” om z’n sjoeltje te voeden. Niemand zeggen, dat hij wat weg wil leggen, dat weet moedertje allemaal niet eens, moedertje, die daar op ’t Plein zit, om al dat voet-sel te verkoopen.

Hij heeft al in de schoenen van ’n dominee gestaan. Hij heeft al in de schoenen van ’n wethouder gestaan. Voetje voor voetje kwam hij dichter bij de glorie. Als ik u zeg, dat hij al op 't voetstuk van ’n professor en ’n generaal stond, dat hij de voetstappen drukte van een burgemeester. Zeg niet, dat Zeelek’s beenen de weelde niet konden dragen. Hij taalde niet naar trots, al zag hij juweliers, dokters en advokaten aan z’n voeten. Voor ’n paar centen leer-geld werd hij, wat hij wou. Als juwelier leefde hij wel eens op te grooten voet, maar als dokter had hij ’t vaak wel nauw. Hinderde hem niet. Zeelek liep maar door. Knap, dat hij is! Hoe vaak heeft hij ’n advokaat niet moeten verbeteren. Hij heeft wel eens ’n professor moeten heel maken, die door zichzelf opgegeven was. Want Zeelek is ’n wonder-heelmeester. In ’n hall' uur soms, helpt hij de apengapendsten op de been. En ’n politicus, dat Zeelek is! Hij weet immer, waar de schoen wringt. Nu ja, z’n fouten heeft hij ook. En z’n ergste is, dat hij vaak riemen snijdt van anderman’s leer. Maar openhartigheid is z’n deugd, die alles goed maakt. Hij trok ’t schoentje