Kiekjes

104

„Kijk’s, fijn, voo moede,” laat Brammie vier eieren zien, „van de juffrou in ’t huis.”

„Ik overgeve an moede” wil Ammie. Maar dat is onrecht. Wie krijgt voor moeder, die moet ’t geven aan moeder.

Brammie is al weggehold. Daar staat Ammie alleen met z’n onverzetbare mand met zeventien matzes van de goomets-dikke-sterren. En ’t duistert al meer. Dat alles maakt ’m mat en droef. Maar ’t ergste is, dat Brammie is weggeloopen en aan moeder die eieren zal overgeven.

„Loop jij ’m na, Ammie, zalle wij de mand hou we,” raden de gawwertjes.

„Nee, nee”, overlegt Ammie met bijna choomets-dikke traantjes in z’n jontev-oogjes van Achroun-sjel-Pésach.

„Ai, kijk ’s, mensche loope,” wijzen de gawwertjes en wèg hollen al de beentjes.

Heel alleen blijft Ammie staan bij z’n mand met choomets-dikke sterren, heel alleen. Neen niet alleen. Rijke traantjes, niet te tellen, houden hem gezelschap. Brammie is nu vast al boven en heeft al de eieren aan moeder overgegeven en van moeder ’n lachende zoen beet en hij ... hij . . .

„Ai, ai, oei, Ammie, Brammie legt op straat, oei, wat bloeit-ie!” Komt ’n gawwertje rennend aan-zeggen en vliegt weer weg.

Ammie stuift mee. Heel alleen blijft de mand met zeventien choomets-dikke-sterren. Daar ligt Brammie te kreunen en 't bloedt uit z’n hoofdje op de keien van Vlooienburg en ’t bloedt is oranje door de eieren-vloeiing heen, die gebrijzeld liggen, waarmee hij gevallen is, voordat hij ze moeder geven kon.

„Naar ’t gasthuis”, zegt ’n stoere bar-Jisrool en heeft Brammie al aan z’n schouder.

„Nee, meneer, nee, néé, néé, néééé!” gilt Brammie, néé meneer, niet naar ’t gasthuis mit me broertje, niet naar ’t gasthuis, brengtu’m naar bove, naa me moede . . . néé, nééé! niet naar ’t gasthuis . . . menéér! menéér!”

Nu voelt-ie het gasthuis, nu weet hij dat gasthuis bloed is van zijn braaf broertje.

Achroun-sjel-Pesach. Net of de mal’eg-hamoowes grinnikt „daar ben ik weer!”

Tegen donker boven drie-hoog, tegen donker van Achroun-