Kiekjes

XXIII.

IOI

CHOOMETS-DIKKE STERREN.

De hemel is óók van ons, zachts zoo zeker als de aarde. Al wat vóór den mensch geschapen werd, is voor den mensch geschapen, weten we van de wijzen. Korenvelden beneden, wolkenweiden boven, van óns alles. Brood en regen, vrucht en dauw, bloem en wind, God is de Eigenaar, maar mensch is de meester. De hemel is niet zoo hoog als men denkt, de zon niet zoo ver als men meent. We grijpen ’t blanke licht nog eerder dan de zwarte kluiten. We drinken de hooge lucht vlugger dan ’t lage water. De hemel heeft minder schuilhoeken voor ons dan de aarde. We kennen de schapen en geiten niet zoo goed bij naam, als de sterren en planeten, ’t Uitspansel laat zich grager com-mandeeren dan de aarde. „Wind waai!” zei Mozes en de zee woei droog. „Zon en maan, staat stil”, zei Jozua en ’t bleef dag. „Dood, ruk in!” zei Elia en ’t kind werd levend. „Tijd, ’n uur vooruit!” beval men en ’t werd zomertijd in hartje winter. Zoo ziet ge, ook hierin deed men de Joden na. Want wij hebben de natuur ’t eerst kunnen lezen, want wij waren God’s eerste leerling en zijn nog Zijn beste gebleven. Heeft Abraham de sterren niet tot elkander hooren fluisteren, dat zijn kinderen over heel de wereld zouden schitteren? Heeft Mozes niet de maan hooren zeggen, dat zijn volk de wereld den kalender zou leeren? Heeft David de hemelen niet hooren zingen op de muziek van zijn harp? Heeft Salomo de zon niet hooren lachen ’t smart-lied van zijn ijdelheid? Heeft Jeremia de wolken niet hooren snikken, toen Jeruzalem werd plat-getrapt, de maan en sterren niet zien bleek van schaamte worden, toen de tempel in brand vloog, de zon niet zien zwart van rouw worden, toen de profetie verstierf? Toen deed men ons weer na. Sinds de zon op Tisjebow zwart wordt, is ze oranje op den vorstinne-dag en rood op den eersten dag van Mei. Wat men ons nadoet, doet men dwaas. Zondag, Maan-dag, gekheid. Is er dan op Dinsdag geen zon en op W’oensdag geen maan? En waarom is er geen Ster-dag? Of misschien is Zondag ’n verbastering van Zonde-dag en Maandag van Manie-dag. Neen, Joden bleven zinniger. De dagen heeten nog, als in de eerste wereld-week: Dag-één, dag-twee, dag-zeven. En ook met de jaren laten we ons niet van de wijs brengen.