Kiekjes

100

Toen ’t drama. Broeder-oorlog. Kain-en-Abeliade.

Ammie Brander, de jongste, krijgt ’n stuiver, ’t Choomets brandt de furie heet.

Brammie, oudste, zengend in tranen, met ’n stomp van Ammie toe, loopt weg, gooles tegemoet.

Kijk daar ’s, ’n standje! Ai, wat ’n menschen! Hoor ’s lachen!

Daar staat ’n oven gestookt, ’n Echte. Smeltkroes van Egypte.

Kijk, die hoopen dikke tichels! Leem, lijm, pek. Ja, daar, die asphalt-ketel, die ijzeren hel. Met stapels turf omme. Met tichel-blokken achter. Egyptisch opperman ervoor. Hij heeft de tranen van Brammie gezien en gevraagd waarom en gehoord waarover. Wacht, zal hij ’t onrecht wreken. Brammie mag aan ’t mondgat staan en roepen. En de Egyptische tichel-smelter zal ’t verbranden.

„Choomets, wéém hot chóómets! Wéém sjokkelt zisj dou de zèk ons?”

Ammie z’n stuiver wordt geen dubbeltje.

Brammie heeft ’t choomets-syndikaat alleen.

Ammie heeft z’n keteltje vergeten en staat in tranen aan Brammie’s al-verterend vuur.

Brammie’s ziel vat vuur om Ammie’s toch-verdiend verdriet. Maar ’t is z’n broertje uit éénder moeder-schoot.

„Hier, Ammie, doe jij de sente in je zak, hè, mijn zakisstuk-kend.” En al ’t verdiende van Brammie gaat diep in Ammie’s broekje, ’t Is toch voor één vaderen moeder en voor twee-zelfde zusjes, ’t Choomets verteert en de gisting verdwijnt.

En ’s avonds is ’t seider.

Wijn, echte rooie wijn, van broertjes gewin.

Ammie, jongste, moest „ma-nisjtanne” vragen.

„Jij mag, hè, Brammie?”

Goed, zóó was afgesproken. Zóó had Ammie vergoed de deugd van broertje Brammie.