96.
Want niet het volk is in den strijd gestorven Der Serven, dat in barre bergen wijkt, Maar ons Volk sterft, dat schatten heeft verworven Voor vreemden en nog steeds vreertiden verrijkt.
Sterft ons trotsch Volk? Neen: nog is ons gebleven, Een kloeke kans, één hoop op beter keer, Mijn hart, hoor, hoor: de stem van ons diepst leven, Roept ons Volk naar eigen Land en Stad weer.
1916.