Het Joodsche lied, 2de boek

129.

Troosters van zieken, godgewijde zangers

De kloeke daders en heilige drijvers,

Minnaars en haters, dichters en verlangers,

Verdiepte denkers, kalme wettenschrijvers,

Mannen van mijn Volk, smal in tal en macht,

Maar der meesters heerschers door vrome kracht.

Gij Volken, in uw jeugd of in uw grijsheid,

Is uw schoon hartstochtlijker dan ons schoon,

Is uwe wijsheid beter dan de wijsheid

Die mijn Volk won door eeuwen haat en hoon,

Zijn uwe Dichters trotscher dan de Dichters

Van mijn Vclks vreugd, van mijn Volks hoop en haat,

Zijn uwe Daders kloeker dan de Stichters

Van zooveel schoon in menig wreeden Staat?

Neen. En hartstochtlijk vieren mijne zangen

De weelden van hun hopen en verlangen.

O, vroom verbond van kunst en heiligheid,

Ziet, ieder ding aan heilgen dienst gewijd,

Voor feesten, herdenking en blijde zede,

Dient in zijne wijding de Schoonheid mede,

Dit is het wonder door geen volk volbracht,

Een Volk vernederd zonder staat en macht,

Door elk ontrecht, door elk in spot vertreden,

Viert in zijn kunst een ongebroken kracht.

Ziet: Sabbathlampen in koper als goud,

In zuiver zilver, en hoe schoon gebouVd,

Eerst in de ziel van den heiligen werker,

Dan bouwt metaal het schoone droombeeld sterker,

En rankt de Lamp ,gelijk een bloemenkrans:

Zes Dagen bloeien in den Sabbathglans.

Heilige Sabbath, mijn beminde Vriend,

Uw gezegend licht maakt de blinden ziend,

Uw !brood voedt verzwakten, uw zoete wijn

Stilt in het bloed de sidderende pijn.

Het Joodsche Lied