Pathologieën

19.

Op den laten avond van den laatsten dag van het eindexamen van Johan kwam René bij hem in zijne kamer. Johan en René hadden elkander in den namiddag bij den goeden uitslag ontmoet, en daarbij had René Johan op vriendelijke en eenvoudige wijze gelukgewenscht, zoodat Johan René in het minst niet vertrouwde. Aan den middagmaaltijd waren zij beiden stil genoeg geweest. Johan zeide, dat hij moew was en ook verheugd, dat hij naar Toscane naar zijnen vader zou gaan.

16.

Nadat René in de kamer van Johan was gekomen, schrok die, omdat de oogen van René van vroolijk-lachend licht vol waren. René zeide, terwijl hij een net pakketje onder zijne hand legde:

״Nu kom ik eens over onze wederzijdsche plannen spreken ... maar doe mij een genoegen en zeg niet oudergewoonte dingen, die je zelf niet meent."

״René, bemoei je nu niet verder met mijne plannen ... het is nu meer dan genoeg geweest... laat het nu eens en voor altijd tusschen ons uit zijn."

״Juist, dat dacht ik wel, dat je dat zeggen zoudt, maar dan begrijp je wel, dat ik juist zeg, dat het weder eens en voor altijd tusschen ons aan moet zijn."

״Dat kan niet, dat weet je wel en daar heb je het precies zelf naar gemaakt... ik ga naar mijn vader naar Italië."

״Dat doe je niet... of wij gaan samen."

״Wij gaan niet samen ... ik ga alleen."

״O, je kunt natuurlijk wel alleen reizen... je bent twee jaar geleden wel alleen van Cuilemburg naar Haarlem gekomen ... en dit zijn jaren van veel ondervinding voor je geweest... maar je kunt mij niet beletten, dat ik ook naar Turijn ga en je vader te spreken vraag en hem alles vertel, wat er tusschen ons gebeurd is."

״Dat zal ik zelf wel doen," zeide Johan in doffe woede, hopeloos, want hij vreesde voor behoud, want hij zag, dat René tot uitersten zou overgaan, om hem te houden.

״Heel goed... ik vind het niet heel kiesch van eenen jongen om zulke verhalen aan zijnen vader te doen ... maar kieschheid is nooit een deugd van je geweest... en als je het beslist zelf wilt

211