Pathologieën

19.

Johan schreef aan René:

״Waarde René, omdat je mij dat zoo dringend vraagt vind ik het goed, dat je mij morgenavond in je kamer wacht. Maar stel je niet voor, dat ik je iets meer zal geven, dan wat ik aan iedereen geef.

Ik heb innig medelijden met je, en ik moet juist oppassen, dat ik uit medelijden mij niet weder breng in eenen toestand, die van jou afhankelijk is, want dan zou je toch weder dadelijk beginnen, daarmede, dat je mij mishandelt.

Neen, ik geloof niet, dat je die misdadige neigingen verloren hebt. Het is wel mogelijk, dat je mij dit tegen eigen beter weten in zegt, om mij tot toegevendheid te brengen. Het is ook mogelijk, dat je werkelijk op het oogenblik vrij bent van martelende begeerten, omdat je verzwakt bent. Ik waag mij niet weder aan de kwade kansen van herhaling van dit moordende bedrijf.

Zelfs het schrijven van dezen brief is al gevaarlijk genoeg voor mij, en ik zou het ook zeker niet gedaan hebben, wanneer ik jou niet, ook nog na vele gebeurtenissen, zeer genegen was.

Ik zeg je nog eens, dat mijne liefde voor jou altijd zuiver en zonder eenige baatzucht is geweest. Ware die van jou zoo ook, dan zouden wij een leven hebben gehad, waarvan ik het geluk niet had kunnen beschrijven, omdat men daarvoor geen woorden heeft. Maar jij bent begonnen met mij te mishandelen, zoodra je meende, dat je mij in je macht hadt met genegenheid en met vrees voor zelfmoord en maatschappelijke schande.

Ik ga met mijnen vader wonen in Cuilemburg en lessen volgen in de geneeskunde aan de hoogeschool van Utrecht. En ik zeg je nog eens, dat ik zeker weet, dat het niet waar is, dat ons gevoel van liefde in het algemeen slecht is, al worden wij maatschappelijk niet geduld. Maar precies even zeker weet ik ook, dat jou persoonlijke gevoelstoon wel slecht is.

René, ik kan mij begrijpen, dat je mij na dit soort van schrijven toch niet eens meer voor een vriendelijk gesprek verlangt. Verlang je het wel, schrijf dan, en dan zal ik komen. Gegroet,

Hans."

203