Pathologieën

19.

Johan schreef toen twee brieven.

Een was aan het hoofd van zijne school, waarin hij opschreef, dat zijn toestand plotseling zeer verergerd was, zoodat hij dadelijk buiten deze stad ging wonen, zoodat hij niet meer in de school kwam. Hij schreef ook, dat hij het aanbod van het hoofd der school om het schriftelijke en het mondelinge gedeelte van het onderzoek samen te schuiven, gaarne gebruiken wilde.

Den tweeden brief schreef Johan op voor menschen De Boer, molenaars, die hij wel kende, wonende aan den Noorder-IJdijk tusschen het dorp Westzaan en het gehucht Nauerna. Hij schreef hun, dat zijne vrije vacantie spoedig begon en dat hij daarin eenen tijd buiten wonen wilde, maar niet te ver van Haarlem af. Hij vroeg, of hij niet voor eenige weken bij hen binnenwonen kon. Maar op eenvoudige wijze, zonder buitengewone toebereidselen.

Johan dacht: ״nu heeft René mij voorgoed verloren ... tot mijn eindexamen ga ik naar Westzaan... dan naar Italië naar Toscane ... dan naar Cuilemburg naar huis."

Hij had met René gevaarlijkerwijze medelijden.

38.

Johan lag slapeloos, gepijnigd op zijne bedstede. Hij keek naar het schemerlicht van de nacht. Het werd nog niet morgen, dus de nachtschemer bleef helder, stil, als een roerlooze ochtend. Hij dacht met moewe angst, hoe het morgen gaan moest, wanneer hij naar beneden in het woonhuis kwam, zoodat mevrouw de schande van zijn gewonde gezicht zou zien, en haar man daarvan zoude vernemen.

39.

Johan had de ziekte, de koorts, toen hij laat in den volgenden morgen wakker werd. Hij bleef daarna langdurig in zijne eigen kamer, maar ineens ging hij dan toch naar beneden, want hij dacht, dat de oude menschen van zijn geschonden gezicht toch zouden weten, en dat hij nu maar het beste deed, zoo spoedig mogelijk te leven door dien onaangenamen tijd van verwonderd, angstig vragen en daarop toch niet willen antwoorden.

199