Pathologieën

ga Ik naar Londen of naar Liverpool, en daar zal ik wel zoo leven, dat mijn dood daarop volgt."

32.

René was bij Johan weg, die alleen bleef in zijne blauwe lichte kamer in den nacht. Hij hoorde René met water wasschen, zacht kletteren met klinkklaar steengoed.

De inspanning van Johan brak in verweekt medelijden met René, die alleen bleef juist terwijl Johan nieuw geluk in vernieuwd leven met zijnen vader vond. Johan gevoelde toen, hoe groot zijne genegenheid voor René was, dien hij niet haten kon. Maar hij wilde door medelijden niet onmachtig worden en door onmacht niet weder vernederd en volkomen afhankelijk worden.

Hij hoorde René weder uit zijne kamer komen.

33.

René kwam snel in de kamer van Johan, die zag, dat hij er verschrikkelijk uitzag. De lamp had hij brandgevaarlijk in zijne hand. En een zwiep van lang leer, een hondsche zwiep.

„Je slaat mij niet... je waagt het niet," bitste Johan, die weerloos was.

„Ik sla je wel... roep maar om hulp als je dat durft... ik moet weg, goed ... maar eerst wil ik nog eens precies proeven, hoe dat is, wanneer ik jou pijn doe ... en ik die pijn zelf ook voel... en ik je toch liefheb."

34.

René was nu geheel kalm, zijne stem was vast. Hij zeide:

„Ik wil eerst nog eens met je praten, dat vind ik heerlijk ... en wegloopen kun je toch niet, want dat maakt leven en dan heb je de oude menschen dadelijk hier. En ik zeg je vooraf, dat ik je straks vooral op je gezicht zal ranselen en op je handen ... ik ben te goed voor je geweest... ik heb de zichtbare deelen van je lichaam altijd ontzien ... maar ik zal je nu zoo stukranselen, dat de menschen hier je zullen vragen, hoe je aan zulk een geschonden gezicht komt. Dan moet je de waarheid zeggen en dat wil je niet, of je moet liegen en dat wil je ook niet... ik ben benieuwd, hoe je dat doen zult."

197