Pathologieën

״Dat is ook het beste," zeide Johan.

René ging toen niet heen, maar hij bleef wel rustig zitten, zeggend met droef-moewe stem:

„Wij zijn ook wel eens gelukkig geweest."

„Zeker ... en ik voel mij vrij van alle schuld aan ons ongeluk ... het is jou schuld, wanneer je het woord schuld gebruiken wilt."

„Dat is zoo," bekende René, zóó nederig, dat Johan ontroerde, „ik ben slecht voor je geweest, en ik kan mij begrijpen, dat je niet veel vertrouwen hebt in eene belofte van mij... ik zeg dit niet, omdat ik je verbidden wil, maar omdat ik het zeggen wil voor ik voorgoed wegga ... ik hou zooveel van je, en het doet mij zooveel verdriet, dat je mij niet in de gelegenheid wil stellen om te toonen, dat ik je ook zacht en zuiver kan liefhebben."

Maar Johan bleef in sterk verzet tegen René.

„Nee," zeide hij, „ik vertrouw je niet meer, alles wat je nu zegt beschouw ik als een kunstmiddel om mij tot medelijden en onmacht te brengen ... ik heb in deze twee jaar genoeg geleden ... ik ben nu afhankelijk van je geworden, en in Augustus ga ik naar vader naar Italië naar Toscane en in October gaan wij in Cuilemburg in ons huis wonen ... voor mijn deel is onze verhouding uit."

Johan sloot zijn oogen en zijn mond.

31.

René raakte Johan aan, die keek en de donkere beweegbare oogen van den man zag. Hij wist niet of René hem aanvallen wilde met haat van moord of met liefde.

„René," zeide hij hard in angst, „laat mij met rust.. . het is uit tusschen ons."

René zeide:

„Ik begrijp niets van je . .. telkens denk ik, dat je machteloos bent, en telkens ben je weer zoo sterk als iets ... met Golesco is het veel gauwer afgeloopen geweest.. . wil jij voor afscheidsgeschenk die schilderij van paars en goud hebben? ... of de drie batiks."

„Nee ... ik wou, dat je heen ging."

„Goed," zeide René onderworpen, „ik ga, ik blijf in het land en in huis, tot je weg bent, want ik wil je zoo graag zien, want ik hou zoo veel van je ... en als jij dan naar Italië naar je vader gaat, dan

196