Pathologieën

19.

Later had hij een ernstig en voorzichtig gesprek met het hoofd van de school, die zeide, dat nu op felle wijze gebleken was, dat Johan zieker was, dan iemand wist. Maar eene herhaling in de klasse van zulk een hevig en smartelijk schouwspel moest vermeden worden. Er moest nu rust zijn. Zoo was er nog eenige mogelijkheid dat Johan het eindexamen deed. De oude man zeide ook, dat hij zou zien, dat hij zoo voor Johan regelde, dat die het schriftelijk en het mondelinge gedeelte van het onderzoek op eenige bijzondere dagen kreeg in de laatste af deeling der deelnemers.

Johan zeide vriendelijk en dankbaar, zonder hoogheid of eenzelvigheid, dat hij dit gemakkelijk-makende aanbod gaarne gebruiken wilde, wanneer het noodig was. Maar wellicht was het niet noodig, want hij wilde, wanneer het hoofd van de school en de onderwijzers daar geene bezwaren tegen opwierpen, liever nog eens krachtdadig probeeren gewoon mede te werken, want een geregeld geschoold leven was toch het beste. Het hoofd van zijne school zeide, dat hij over het verlangen van Johan denken zou en met anderen spreken. Toen ging Johan, nadat hij vriendelijk had gegroet, de stad in.

27.

Hij gevoelde eene sterke verheffing in zijnen geest, zoo ook in zijn lichaam. Dus daarom liep hij wederom voor het eerst vrij en blij voor de Groote Kerk heen, waarvan de hooge en overeenvoudig-baar-zuivere bouw donkergeel stond in zon uit witte-blauwe hemel lichtende. Johan liep over de Markt, zonder vrees voor breede, hooge ruimte en voor verblindend licht daarin. Hij ging niet naar het huis. Met stille, pijnlooze voeten liep hij langzaam. Hij bezocht in de stad sommige grachten, straten en woningen, die hij prachtig vond, maar langen tijd niet had gezien. Daaronder waren: ״een zonnig deel van de Nieuwe Gracht, een schaduwdeel en wederom een zonnedeel; de Kouden Horn en het Donkere Spaarne; het hofje van Teyler; het grachtje van Bakenes.

Johan dacht: ״word ik nu beter?"

193