Pathologieën

leven, daarop heeft mijne aanwezigheid of afwezigheid nu niet meer die diepe invloed, dien ik te Cuilemburg heb gevreesd.

In October zullen wij naar Holland terugkomen, als de hoogleeraren hunne lessen openen. Wil je met mij in ons huis te Cuilemburg wonen, en de lessen van Utrecht volgen?

Vader."

5.

Johan antwoordde:

„Mijn beste vader, ik zal zoo gelukkig zijn, als ik weder bij u ben in Italië, en als wij ook weder samenwonen in het oude huis, dat u en ik zoo liefhebben.

Het is wellicht goed geweest, dat wij gedurende twee jaren niet altijd bij elkander waren. Ik heb hier wel zeer ernstige tijden beleefd, in verband met mijn gevoelsaard. Mijne meening desbetreffende is onveranderd, de uwe ook, maar het is heerlijk, dat zelfs ten slotte dit meeningsverschil ons niet van elkander houdt.

Vader, ik heb in lange tijden geen proza-artikelen geschreven, de laatste heb ik u gezonden.

U moet precies opletten hoe het oogenblik van ons wederzien is.

Nu nog eenen korten tijd wachten, en elkander vele brieven schrijven.

Uw jongen,

Hans."

6.

Johan dacht, dat hij zijnen vader niet zwaarmoedigerwijze kon antwoorden op de brieven van genegenheid, die deze hem schreef. Maar het gemoed van Johan was zwaar. Hij had geen ellende genoeg om zijn leed te betreuren, en geene tranen genoeg om het te beschreien. Zijne oogen waren met roode vlammen verbrand van het snikken, dat hij machteloos deed.

Johan zag de verschrikkelijke dingen aankomen. René zou hem beletten naar Italië naar Toscane naar de kleine steden vol groote schatten te gaan. Of René zou meegaan. En later in Gelderland in hun huis te Cuilemburg zou René hem niet met zijnen vader rustig laten.

Johan zag in, dat het veel gemakkelijker was geweest, dat zijn vader niet van samen reizen in Italië had geschreven, en van daarna

183