Pathologieën

toch telkens ... ik heb mijn vertrouwen op jou verloren, en dat vind ik een groot verlies."

„Maak het dan uit tusschen ons ... ga ergens anders wonen ... van je vader ben je daarin vrij."

„Dat weet je wel, dat kan ik niet... dat is juist het ontzettende ... als je bij me bent en mij vernedert ben ik zoo ongelukkig .. . maar als je weg bent, dan ben ik ook ongelukkig ... ik weet geen andere raad, dan dat je bij me blijft, en mij niet mishandelt... als je dat kon."

17.

Die nacht was van tederheid en zuiverheid. De lamp van René had Johan gebluscht. Er was geen licht dan het licht van de roer-looze maan. De nacht was een morgen, die niet lichter wordt, maar uren door schemert.

Johan en René lagen roerloos zonder verlangen op het blanke gebouw van het bed van Johan. René vroeg Johan, waaraan hij dacht, zoodat hij zoo roerloos lag. Johan zeide diep-bewogen:

„Ik voel mij zoo gelukkig... als ik het niet veel beter wist, zou ik niet willen gelooven, dat ik ooit zoo gelukkig ben geweest."

„En dat je weer even ongelukkig worden zult," zeide René snel.

Johan keek naar René, die dit zeide, maar die nu weder stil was en naar buiten staarde. De maan was een bleeke zon, en de nacht was een roerloos bleeke dag. Johan die sidderde.

18.

René had onrustig het stille bed verlaten. Hij kuste Johan op open mond en oogen. Hij zeide:

„Je ongeluk begint weer... ik heb medelijden genoeg met je, al is dat een gevoel, dat ik zelf minderwaardig vind."

„Je gaat mij niet mishandelen, hoor ... ik waarschuw je vooraf ... ik laat het niet toe."

„Ik wou dat ik daar maar zeker van was ... maar het ongelukkige voor ons alletwee is juist, dat ik de sterkere ben .. . anders zou ik alleen maar ongelukkig zijn . . . wil ik weer weggaan?"

„Als je mij mishandelen wilt, ja, ga dan liever weg."

Verder zeide René met zacht-droeve stem:

„Gerust, Hans, als een goed en een slecht mensch gaan samen-

178