Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

- En 't hondebeest?

- Dat witte kreng is 'r in.

- Kom u dan maar mee.

En heel ernstig, een beetje moebewegend, ging hij naar beneden.

In 't altijd donkere souterrain werd 't wilde invasie en in 't kleine slaaphokje. Ze gingen schoonmaken. En spoelden lacherend het water bij emmers overal overheen. Juffrouw Meks, met d'r bovenrok in 'n dikke dot van achteren opgeschut en op klompen, Sam met z'n pijpen hoog-op.

't Wit foxje fijnbevend jankte, één pootje boos hoogop. Maar Sam pakte het beet driest-pakkend in 't nekvel en met een slag sloeg hij 't de plee in. De deksel zwaar d'rop. In de peststank piepte 't diertje klagelijk, fijne benauwde piepjes van angst en smerigheid.

Even zachter voelen in Meks.

- Gut, nee, doet u dat niet, haal u 'm daar nou uit.

- Nee... nee, hij zit d'r best, straks ga ik d'r gewoon bovenop doen.

Even rustten ze toen en dronken koffie, juffrouw Meks klein voorover op de trap, dronk uit d'r schoteltje, had d'r kopje naast zich. En Sam lag languit op de grond, triestig en wit. Uit de stinkplee klaagde 't hondje benauwd-jankend-op.

En toen begon 't weer. Water spoelden ze in een woestwilde lol van alles te vernielen, juffrouw Meks schreeuwlachrig met d'r rokken nog hoger op, pompte emmers water vol, en die smeet Sam wildeweg door 't kamertje, waar alles langzamerhand doordreven nat werd en de kleurplaten van de wand hingen natscheurig.

Toen kwam Duitse thuis.

En Sam hooglacherig in z'n fijn jongensDuits:

-We gaan verhuizen juffrouw, we gaan verhuizen.

95