Pijpelijntjes

pijpelijntjes

juffrouw Meks met Lepelaar en tegen de huisjuffrouw:

- Kan u dat nou begrijpen, m'neer Driesse en m'neer Sam zit-te altijd ieder met een aparte lamp met een groene kap...

- Dat is voor je ogen zo goed, u weet toch dat we allebei slechte ogen hebben.

De volle kamerprettigheid soesde gelig in me, 't was toch beter hier, dan alleen in de kamer met 't donkergroene licht van de schrijflamp, en een zachte innigheid lachte doezelig.

- M'neer Driesse lacht, die denkt om z'n meissie... ja, ja... zeg u maar niet nee...

- Toosie ga jij naar bed, strengde juffrouw Meks, die vond, dat 't verkeerd ging. An, ga jij even mee, om te kijken...

't Gesprek verintiemde weer, en soezig keek ik in de lamp.

- Ziezo, nou kom ik eris naast u zitte en zeg u me nou eris eerlijk, hoe u 't net van me vond.

Het was huisjuffrouw, hevig en rood.

- O, heel goed... u hebt zeker meer gezongen?

—Ja... u begrijpt, 't wordt me nog al is gevraagd en asje de mense d'r plezier mee doet, och dan doe je 't wel... ik ben blij dat ik eris meer in de intiemigheid met u praten kan...

En in de gele intimiteit van de theekamer praatte ze be-schaafdjes over muziek en over 't Volksconcert¹.

Maar één gesprek luidde boven de andere uit, die verstilden en een luisterzwijging rondde erom.

Het was nichie, wier niet-nichies naam ik nooit te weten ben gekomen, die begonnen was. Nichie was volstrekt niets dan in de Here, en wist volstrekt nergens dan over de Here te praten. Spijtig-scherp had ze in ons Hereloze gezelschap gezwegen, haar ene dorre hand om d'r kin, en een puntige elleboogspunt op de andere hand in haar schoot. Toen had ze geprobeerd met de man van de huisjuffrouw te beginnen, maar die had gewoon

i. Populaire concerten door het Concertgebouworkest

83