Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

En vlugger-melodieus, lichter-bewegend refreinde d'r stem 't einde:

En ja dat komt en dat komt van de liefde, Dat is zo'n aardig ding Dat is 't refrein van 't liedje, Van 't liedje, dat ik zing.

En ze refreinden allemaal mee, licht woordeloos neuriënd eerst en dan zachtjes zinglollend, met dat vreemdige gevoel van ik kan 't nog niet goed, maar bij de laatste coupletten werd 't losser refreinlol, alleen juffrouw Meks dee zachtjes, die 't niet netjes vond voor mij, maar die toch meelolde omdat ze 'n paar weken huur achter was.

Toen 't uit was, applaus, handenapplaus, voetenapplaus, en juffrouw Meks, die dacht dat 't uit was, toen 't uit was, schonk het tweede kopje in, maar 't was niet uit want er kwam nog een naapplauscouplet.

En hevig sonoorde de huisjuffrouwelijke stem:

Uw applaus geacht publiek,

Is voor mij een eer,

Van dames weiger ik het niet

Van heren min ik 't meer,

En ja, dat komt en dat komt van de liefde.

... dat lolden ze allemaal weer mee, ook bleke Toos, die met beverige glimmerrode plekjes op haar wangen zat. 't Hevige geluid van de huisjuffrouw sonoorde nog na, maar een dempig-warme stilte wolkte om de hete hoofden heen, die geel beglommen werden... door 't lamplicht, dat ruw-rood-en-geel de hele kamer doorhelde.

-Ja, ik heb al m'n lampe aan, dat is gezellig, zachter-praatte

82