JACOB ISRAËL DE HAAN
Rustig wier 't weer een paar weken, Sam was beter en werkte en over de witte dief werd niet meer gesproken. Lag de hele dag aan de ketting. Op een avond dan.
We zouden uitgaan met 'n vrind van Sam van vroeger, die weer in Amsterdam was, een hele loop maken de IJpolder in en nu zaten we te wachten, dat die kwam. Er werd gebeld, een vlug belletje.
- Stil, es even luisteren of't Herrie is... Juffrouw Meks dee open, de witte sloeg aan. —Juffrouw blieft u ook verse eieren.
We lachten en keken mekaar aan...
- Sam, dag... -Dagjopie...
- Hou je nog van me?... ik kom bij je liggen.
Achterover met m'n hoofd in Sams schoot lag 'k.
- Die Herrie, nooit op tijd hè?
- Nee... laat-ie nou maar wat lekker wegblijven, 't kan me niks schelen, jou?
- Mijn ook niet, we hebben 't nou juist goed, daar heb je Meks, wat zou d'r zijn?
- Dag here...
- Dag juffrouw Meks... is d'r wat?
-Ja een berichie voor m'neer Sam, ik heb Hec verkocht... -Zo, dus die raken we kwijt... nou Sam, dat is leuk.
- Kan me niks schelen, wat 'r met dat beest gebeurt... zijn m'n zaken niet.
- Nee maar, die is goed, 't benne m'neer Sam z'n zaken niet en wie hèt d'r dan 't meeste op angedrongen... affijn, ik ben zelf ook blij, dat ik 'm kwijt ben, daar niet van.
- Krijgt-ie 'n goed huis?
- Ik geloof van wel... ik heb 'm voor 'n riks an 'n boer verkocht.
74