Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

zon hebt en ik niet... je plaagt me d'rmee... je hebt nooit van me gehouden.

Zacht huilsnikkend in z'n hulphopeloze zwakheid lag hij te sterfzieken in de schaduwdoorzonde kamer.

Met vreemde begrafenis ging hij heen. Tonia wilde niet mee, omdat ze dat niet netjes vond. Ze hadden nooit kaarten rondgezonden van verloving of zo en dus hoefde ze nu ook niks te doen. Juffrouw Meks bitterboos beklaagde hard over het straatschepsel, waarover m'neer Sam zich zo erbarmd had en die het zo loonde. Maar m'neer Sam zou een nette begrafenis hebben, dat kon ze me wel vertellen, as dan z'n eigen nabestaanden zo honds waren, dan zouën vreemden tonen, dat zij wel hart voor 'm hadden.

En samen stonden we om 't zonnige graf op 't wijdstille kerkhof. .. juffrouw Meks en Anna en Toosje en huisjuffrouw en de man van huisjuffrouw en nichie en juffrouw Lepelaar. Klein-bleke Toos vreemd in zwart rouwrokkie huilde weekgedroefd door de vreemdheid rondom, die zo stil was. Huisjuffrouw huilfluisterde met juffrouw Meks en de man van huisjuffrouw zuchtte.

- Me man laat u wel condelere... ik heb vanmorgen net 'n brief van 'm gehad..., kwam Meksje.

- Dank u.

De kist op touwen hing boven de koele zandkuil en ze zouden hem nu laten zakken... zwaarzachtjes. Toen bangbevend kwam bleke Toos vooruit met een grote krans vervooruit in d'r handen. En bewonderaandachtig keken ze allemaal of ze 't goed dee. Netjes in 't warmzonnige zand naast de vochtig gegraven kuil lei ze de krans van de vrinden en buren. Krans al niet fris meer, maar rijkbloemig en dikgroen met breed lint en daarop: Rust in vrede, geachte vriend.

Toen blij dat ze gedaan had kwam ze in onze groeperij terug.

236