Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

voelden ons wei-veilig, 's Weeks gaf ik hem z'n loon voor de moeder en dikwijls opslag en een paar maanden had ik hem nu al, tijd, dat 'k Koos niet zag en blijprettig was met hem. En gedwee liet hij de dingen gaan, om 't luilustige leven en om de mooie dingen, die hij kreeg. En dan ook, omdat hij ons doen fijnstrelend vond voor z'n tere gevoeligheid van grote jongen.

Toen op 'n middag kwam Sam bij ons op de kamer. De jongen was uitgegaan.

- Hé... Sam... jij hier... hoe weetje, dat ik hier zit?

-Je hebt 't me toch zelf verteld... heb je 't goed?

- Gaat nogal, gewoon... hoe gaat 'tjou?

- Zeg Joop... toen ik hier heenging toen wou ik nog weer eens lief voor je zijn... en de hele weg over heb ik geprobeerd om weer te doen als vroeger... maar ik kan 't niet meer.

- Nee... ik ook niet... we zijn hulphopeloos van mekaar vervreemd.

- Door Tonia... ik had 't nooit gedacht... dat 't zo komen zou... soms probeer ik nog 't anders te maken, maar 't gaat niet... ik heb net een gevoel alsof ik ergens heenwil en te moe ben...

-Je ziet er niet best uit.

-Joop... ik had intiemer met je willen zijn, maar ik kan 't niet... ik kan 'tniet... ik voel me zo bleek... zomoe... ben je boos op me?

- Nee... waarom?

- Omdat ik veranderd ben...

- Nee... zelfben ik ook anders geworden... we hebben 't vroeger heel goed gehad... en nou heb ik 't weer goed met Koos en nog een ander.

Daardan zaten we stilzwijgende tegenover elkander en Sam begon in de kamer om en om te lopen en dingen te bekijken en op te nemen.

233