Pijpelijntjes

XXIV. DE LAATSTE

Vervreemder nog was Sam van mij geworden de laatste maanden en droefanders verdaagde ons leven dan verleden lente.

Sam was gebleven op zijn kamer bij juffrouw Kater en kwam niet meer bij me haast. En 's morgens vroeg al ging Tonia naar hem toe, bleef de dag met hem uit en kwam 's avonds thuis weer. Maar ze bleef geen avond weg.

En thuis was ik zelf ook niet meer, de hoge kamer verbitterde mij m'n dagen met z'n altijd lichte licht en ik kon er niet meer werken. Een veiliger vertrek had ik er bij genomen. Juffrouw Meks klaagde, dat 't zo stil was geworden in 't huis... ver voelde ze dreiging, dat we wel gauw weg zouden gaan en van lege kamers.

- Ik gloof, dat u m'n man niet meer zien zal, ik geloof 't nooit...

- Van de zomer komt-ie thuis hè?

-Ja, net precies 'n jaar na De Bree.

- Nee... dan vrees ik d'rvoor.

Behalve Koos had ik nu nog een jongen. Jonger dan hij, 'n jaar of veertien pas en nog niet volwassen. Een vreemde jongen. Even scheel uit grijsbetroebelde ogen, maar prettig-scheel, en net of hij altijd vaag keek in de verte naar iets anders, dan wat d'r was. Hij was timmerjongen geweest, maar ik had hem zo mooi gevonden, dat ik 'm onderschept had en gehouden bij me. Iedere morgen heette hij voor z'n moeder naar z'n werk te gaan. Tegen z'n oude baas had-ie gezegd, dat-ie 'n andere baas had en we

232