Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

hij moest veranderd zijn met z'n verlangen naar vrouwengeluk en rust, beter dan ons leven van vroeger...

De oude pedel weer, gewisseld op z'n deftig gezicht de strakheid van straks voor vreugdbetoon met de drie geslaagden mee. Ze konden binnenkomen en achter hen aan schuifelvoetten wij, zij naar voren bij de commissietafel, wij in donkerder deel achter in de zaal. En haastend gewoon zei de voorzitter het, dat 't de commissie verheugde, dat ze geslaagd waren en dat 't hem een genoegen was de jonge artsen 't eerst te kunnen feleciteren. En 't werd een vlugdoenerig handengegeef aan al de leden van de commissie en van de geslaagden aan mekaar en van de families aan mekaar en van de kennissen. Maar met ons drieën stilscha-mel alleen gingen we heen, de pedel langs, die 'n rikspop kreeg en door de dubbelrij van knechten dit en knechten dat, die ook allemaal wat kregen.

Buiten sneeuwregen en sneeuwwind vlak tegen ons op, dat we voorover liepen en niet praten konden. Vreemd dacht ik over Sam, dat was dan de dag van z'n arts worden, die we ons vaak gedacht hadden en die nu heel anders geworden was dan onze gedachten. Wat was ik leeg erbij, zo een ding uit andere dagen, maar dat niet meer duidde¹ bij vreugd van de dag. En zelfwas ik anders geworden, verdervreemd van Sam af.

- Laten we in De Kroon² gaan eten. —Ja, als 't niet te vol is.

- Anders maar bij Mast of in 't Gouden Hoofd³.

Prettig doorwarmden we in de geellichte en lekkerlichtwarme eetzaal. De kelners vluglopend zeker door de eetregels⁴ en de kleine piccolo's wachtdraaiend hier en daar, of er iets voor ze te

1. Paste

2. Café-restaurant op het Rembrandtplein, geopend in 1898, trefpunt van kunstenaars

3. Het Gouden Hoofd lag ook aan het Rembrandtplein

4. P1 heeft hier: 'door de rijen van eters'

229