Pijpelijntjes

jacob israël de haan

stond, waar lantaarnlicht spookfladderde zag ik goed, hoe hij afgevallen was. Dicht bij me stond hij onbewogen, starend en toen ik naar hem keek huilde hij.

-Joop.

-Ja...

- Zeg... 't had veel eerder moeten gebeuren, zoals 't nu is... ik voel 't wel... we zijn helemaal van mekaar vervreemd.

- Ik geloof 't ook.

- Toen ik alleen met jou leefde, dacht ik altijd dat ik net was als jij, en dat ik ook geen meisjesgeluk nodig had, maar ik zie nou wel, dat 't anders is en telkens als ik d'r an denk, hoeveel ik van Toon hou, dan vind ik 't beroerd voor jou en dan moet ik telkens huilen.

- Ik ben ook veranderd... je moet nou maar gauw naar buiten gaan wonen, dan komt Koos of een ander bij mij en ik zal je dikwijls opzoeken.

- Ja, dat is 't beste... ik heb geen ander verlangen dan naar een eigen thuis... soms vind ik 't mal, dat 't allemaal zo gauw gaat.

-Je begrijpt 't niet... maar 't is zo, in mij ook... alles is allemaal anders... ik hou wel veel van je nog, maar heel anders.

De pedel kwam buiten, ouë man, die 't jaren gewoon was van gezakten en geslaagden iedere zaterdag haast.

- M'neer Overhoff kan binnen komen.

Een jongen verbleekte; ging naar binnen. Toen ik hem ankeek vond ik 't prettig, dat hij gezakt was. De drie anderen even stil van niet te durven vieren, maar dan in pret lospratend.

- Ziezo, nou zijn we d'r... ik blij ...

- En ik... verdomd beroerd voor Overhoff.

Drukker praten dan van de drie geslaagden en van kennissen en familiemensen, die waren meegekomen. Sam lachte lekker, blij nu met de anderen mee. Vreemd, dat hij nu blij was, ja...

228