Pijpelijntjes

pupelijntjes

soms even met een handraken van vroeger, 'n effles langs hem lopen en dan zeggen: dag Sam... dag Sam.

Eenmaal die week waren we nog intiem geweest. Weer sche-mertijd van de vierde examendag, want tegen dagavondtijd kwam hij altijd. Tonia de hele dagtijd bij me geweest met haar hetzelfde praten over het moeilijke examen van Sam en over 't buitendorp waar ze wonen wou deftig, waar niemand haar kennen zou van haar leven in Amsterdam nog. Gedweeë moeheid over me heen gegrijzeld en van ver nu nog stemde haar klanke-klinken in m'n oren. Endan kwam Sam. Voor 't eerst lichtluchtiger z'n stem en doende z'n gebaren prettig van vroeger. In de schimschaduwige schemerkamer werd 't prettige intimiteit.

-Jopie, nou weet ik, hoe we vroeger waren, ik voel weer net als toen... en ik weet 't precies weer.

-Ja... je stem is weer net als vroeger... en je hele doen... is 't goed gegaan vandaag?

- Gewoon hoor... nee, dat is 't niet... zeg boy, we hebben 't beroerd gehad, de laatste tijd, maar je zal d'ris zien, alles wordt nou weer goed... ga je mee vanavend bij mij slapen?

- Bij juffrouw Kater?

-Ja... je bent 'r nog nooit geweest hè?

- Nee, ik vind 't leuk, zeg, 't kan nog best goed worden...

- Goed, dan blijf ik vanavend bij jullui, en als Toon dan vroeg te bed gaat, dan gaan wij nog wat uit.

Ik dee de lamp op en we begonnen de avend door te werken. Maar gebogen over m'n boek met de grelle lampenlichtschijn op de dingen rondomme verlepte mijn plezierstemming geelschrompelig. Nee... het was geweest en 't zou er nooit weer zijn, Sam zelfwas veranderd. Hij zei 't:

- Zeg Joop... je moest toch maar thuisblijven... niet meegaan straks naar juffrouw Kater.

225