Pijpelijntjes

pijpelijntjes

druppels af en toe, die tiktikkelend op de raambank neerspatten, 't houten prieeltje groeneloos en vervuilregend... op de schutting een slappe natte kat, z'n dunne haren in bosjes. In de hopeloze druiling van de tuin bestaarde ik ^,t geregende katte-beest... langzaam rekte 't z'n poten uit en ging. Dan draaide ik m'n hoofd loommoeielijk om over m'n werkboeken heen. Maar de spitse pijn uitmartelde dartel door m'n drooghete hoofd en mijn gedachten gingen met pijnsprongetjes heen en weerheen en ik keek ze na, dat m'n ogen erger pijnden. Dan wilde ik weer werkturen op 't boek en staarde denkeloos op de regelrijende letters, en 't zwartwitte regelgerij grijsde egaal samen tot een tinteltrillend grauw. Achter mijn ogen brandde pijn en langzaamzwaar over mijn wang heen dikdropten tranen over m'n boek, die ik niet vasthouden kon. Toen hulphopeloos in Sams armen huilde ik van onze scherpe pijnigende ellende...

Droogjes droefde het dagenheen. Ik was dofgewend aan 't tussen ons wezen van Tonia en we praatten daar niet meer over. Meestal deed ik aan m'n dagelijks werkgedoe. Sam was stiller geworden, in 't huis dofte moeheid witdofferig over alles. Juffrouw Meks merkte het en ze boorde nijdig door de lauwige lamheid heen:

— 't Is d'r ook niet beter op geworren hier, sinds juffrouw Tonia d'r is, wat 't is, weet ik niet, maar ik wil u wel vertellen, dat ik 't saggerijnig vind. M'neer Sam valt af... u valt af... m'neer Sam hèt zich ook wat angehaald.

Maar Tonia rustig deed de kleine dingen voor ons of las hulpeloos in de boeken, die Sam haar gaf om te lezen en die ze wist, dat Sam wilde, dat ze las. Gedweetjes dee ze wat hij wou, met zoetheid, die mij opsarde tot scherpe nijd. Dan weer liefpraatte ik tegen haar, om Sam genoegen te doen. Maar die meer en meer vertriestte en indofte onder de zwaarmiste lamheid van ons leven.

221