Pijpelijntjes

jacob israël de haan

- Misschien wel... leuk dat je 't dadelijk goed vindt... ik dacht eerst, datje niet zou willen.

- Jawel... 't is mij goed... ik zal wel lief voor haar zijn ook... maar vindt juffrouw Meks 't goed?

- Ik weet 't niet... dat wou ik je juist vragen, praat jij d'r is over... wil je?

- Ja... Sam geef me 'n zoen... de laatste... getrouwde man... getrouwde man... nou ben je een getrouwde man...?

-Ja... lachje daarom nou weer?

-Ja... waarom niet, anders moet ik maar huilen... Sam laat 'r nou maar dadelijk komen... je hebt zeker al afgesproken?

-Ja... ik zal d'r gaan roepen.

- Roep juffrouw Meks dan meteen even als je weggaat.

-Ja... dag Joop.

- Dag... geef me nou nog eris 'n zoen... maar nou heus voor 't laatst.

Op de gang riep Sam naar beneden het doffende souterraingat in:

-Juffrouw Meks kom u effe bij m'neer Driesse boven?

- Bij m'neer Driesse... ja... ik kom dadelijk, even m'n bloessie andoen.

Deurslag en dan doorgeregende stilte weer. Sam weer weg en droevig gepijnigd mijmerde ik na over deze vroegmorgen. Een meisje nu in huis en haar fijner bewegen door 't onze heen... Sams beste innigheid niet meer voor mij... voor haar dan. In mij treurde droevig het medelijden om mezelf verlaten maar ook om Sam... zijn stem was zo vermoeid geweest en zijn droefheid mij doordringend. Maarmisschien was 't nog wel alderbest zo... langzaam wierd ik wel los nu van Sam... hij zou nu niet altijd meer in Amsterdam blijven en als ik dan alleen bleef, dan was dat toch beter. Met mijn vreemde jongens-voelen zou ik nooit goed kunnen hebben bij andersdoende mensen... 't was toch eigenlijk wel goed zo...

218