Pijpelijntjes

pijpelijntjes

weggebleven... een week... veertien dagen, maar dit was al meer dan een maand. Geschreven had hij de laatste tijd helemaal niet meer. Wanhopig dichtten de dagen over onze laatste sa-mendag heen, die onduidelijk leek en heel veraf. Zou hij zieker zijn geworden, dat hij niet schrijven kon... zou ik naar hem heengaan...

Het was weer gaan regenen. Stardurend in de voorwinter of't vroegherfst was en m'n helderder stemming slappig doorgeregend tot sinistere kalmte. Ik werkte niet meer, lag liefst de hele dag op 't bed in de donkere alkoof, ging niet meer uit, almaar droefdenkend aan Sam en waar hij gebleven was. Maar was te slap om iets te doen en tuurde ellendig in de verte van de alleen-geleefde dagen zonder iets van hem.

Op een morgen dan. Alnog regen, 't eerste daggeluid datje hoorde egale regentikken in de snijding tussen de huizen, 't Moest nog heel vroeg zijn, 't licht was nog grijzig doordonkerd in de opene alkoof. Weer regen... wat moest ik nou doen vandaag ... thuisblijven weer, almaar die regen... die regen... zou 'k opstaan ofte bed blijven vandaag... nee niet opstaan... liever liggen blijven en de uren maar langs me heen laten gaan. Stil achterover lag ik vaag ziend hoe 't licht langzaam in 't alkoof helderder te witten begon... maar over m'n ogen grijsde bleke morgenstilte dicht. En doezeldommelde ik weer.

Maar ineens helbelde de schel me wakkerder... nog een harde ruk door de klingelgang heen. Het was de melkboer. Even weer de regengeluidstilte alleen... toen de deur open, die klemde.

- Een kan maar vandaag... 't saust weer lekker hè?

- 't Is de tijd van 't jaar anders niet, maar je hebt 't maar te nemen, wanneer 't valt.

- 't Is 'n kouë lol zeker nou zo in de regen 's morgens vroeg.

- Asjeblieft...

215