Pijpelijntjes

pijpelijntjes

- Waarachtig vind ik 't lam, maar ik kan d'r niet om huilen... as ik huil wor ik lelijk en as ik lelijk ben, kan ik m'n kost niet opscharrelen.

- Nee... u mag wel afscheid nemen van 'm... hij schijnt d'r lelijk tegen angedraaid te zijn?

—Ja, drie nootjes zal-ie wel te kraken krijgen... en we nemen wel goed afscheid... vannacht, voorgoed, geloof u ook niet?

- Misschien wel... ik weet 't niet, misschien ziet u mekaar wel eris weer.

- Ik denk 't niet, en dat hoeft ook niet, we houën veel van mekaar, maar Frits begrijpt wel, dat ik geen drie jaar op 'm kan wachten.

- Maar wat gaat u dan doen... waar gaat u heen... u moet toch ergens heen.

-Ja, morgen gaat Frits de straat op... hij zegt dat-ie dan wel gauw opgepakt wordt en dan ga ik de stad in.

- Maar blijft u nog wat hier... waar moet u dan heen, de stad in?

- Dat weet ik niet... u moest niet zoveel vragen... ik vraag ook zoveel niet... we moesten maar naar bed gaan.

De starstille donkerte in de kamer. Op de koele canapé lei 'k achterover, pijnklaar wakker. Sam in 't ledekant naast me sliep paisibel. In 't alkoof, waar de twee lagen in mijn bed, was 't stil geweest een poosje, tijd van fatsoen, dat ze dachten, we sliepen nog niet. En hun afscheid hadden ze toen genomen... afscheid voor altijd omdat hij heenging Voorjaren misschien in doflege grijsheid van de cel. Fijne lachgeluidjes, maar gekort en ingehouden en daartussen 't langere geluid van hun zoenen. Dat eerst en dan wilder lachend, onbeheerst meer, haar stem er diepdoordringend tussen...

In mij pijnde hevig afscheid van hun liefde, door mijn benen rilde het rukkend, als ze mekaar zoenden. En hij dee 't zo lang... kwam hij dan niet klaar... nooit...

211