Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

Tegen de binnenkant van m'n been liet ik 'm staan, half-zit-tend op m'n éne knie... warmzacht voelde ik z'n fijne bloed-vloei door onze kleren heen en m'n arm lei ik op z'n heup.

- Zo heet je Dirk? En waar gaat Dirk op school?

Vlug-rood schrikte de vrouw op:

-Ja m'neer, hij gaat op school in de Jan van der Heijden op een tweede klas, dat zal u wel weten, twee van die grote bij mekaar ... ziet u m'n eige kinderen gaan op 'n eerste klas an de Amsteldijk, maar hij was daar nou eenmaal en toen heb ik 'm d'r maar gelaten.

Prettigdichter had ik de jongen tegen mij aan, doorbeefde z'n warmte m'n benen.

- Zo... dat is dan een hele zorg voor u, en past Dirk goed op?

De jongen, niet begrijpend en vreemd aangedaan door de fijne vleiing van mijn stem, die hij niet wist, waarom zo teer, star-stroefde even terug. Maar ruw drukte ik 'm vlak tegen m'n benen aan en zei heethijgend:

-Je bent een beste jongen geloof ik, nietwaar juffrouw, Dirk is een beste baas?

-Ja, m'neer, hij hèt z'n eigen moeder nooit verdriet gedaan en mij ook niet... dat moet 'k zeggen.

- Zo, dan is dat voor Dirk.

Ik gaf'm wat geld, dat hij nam vreemd-weifelend.

Maar mijn moment van hoogste spanning was voorbij en lam slapte mijn passie neer. Koud rillen koelde langs mijn rug, de jongen tussen m'n benen hinderde mij hevig. Ik duwde hem weg verveeld. En de hele malle beweging van de stille verdrietige vrouw hinderde mij, en ik eindigde bar en kortaf.

- In allen gevalle, van die benefietvoorstelling komt natuurlijk tegen uw wil niks, dat 's glad, en voor de rest, ik zal zorgen, dat u geen nood hebt... dag juffrouw.

Dan de vrouw vreemd verbaasd over m'n afruwen van 't zachte praten stond op.

203