Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

Schunnig streelde hij de gemene woorden en prettig praatte hij na... je piest er maar in en je poept er maar in, bewegend z'n hoofd op de gangmaat van de woorden. En hij begon 't te zingen en stampte erbij met z'n voeten... je piest er maar in en je poept er maar in. Tot hij plotseling ophield en in de lamp keek en 'tja' zei.

Maar kalmer met zachtdeinende klachtstem van vroeg oud-gesleten man praatte De Bree er tegenin, wat zeurig:

- 't Cachot is slecht... 't cachot is slecht, dat wil ik niet ontkennen, maar je hebt d'r geen boodschap, je kan d'r uitblijven, asje in de kerk bent dan hou je daar net zo goedje mond as hier, dat is glad...

En de andere, de jongere, jongsterk koppigsterk:

- Zo en die jongen van vijftien jaar, hoorde die in 't cachot... hoorde die d'rin... zeg me dat nou deris, ze hebben 'm d'r lekker uit moeten laten... nou zeg dat eris...

Hij dan weer langzaam z'n woorden nou-kauwend en wikke-wegend.

- Nou... nou... of-ie d'r hoorde, dat weet ik niet, maar 'n klein kreng was-ie zeker, maar om nou te zeggen, dat ik 't 'm gun, nou, dat zou ik ook niet graag. Ik heb 't cachot d'ris gezien toen ik wachten moest op bezoek en toen hebben ze me d'r zolang ingebracht, maar ik kan je zeggen... ik gun je de lol.

- En ik jou, ik gun je 't cachot en ik gun je d'r 't hele hotel bij... 't is d'r verdomd saggerijnig... maar weet je nog die nacht, dat nummer elf z'n hele hebben en houën kaporis sloeg...

-Ja... ja, matpraatte de ander weer, maar wat hèt 't 'm gegeven ... is-ie d'r 'n steek beter van geworden... nee, dat moetje niet doen... asje daar bent, dan moet je je gemak houën helemaal ... dan heb je niks meer in te brengen asje kruik... of as je brits... 't bennen pestkrengen en toen ik d'r pas was jeukten me handen me om die gemene dirk op z'n harsens te slaan. . . maar

193