Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

bajes en over nor... Juffrouw Meks besliste:

- Allo, Toos, 't is 'n drukke dag voor je geweest en morgen moetje weer vroeg op... ga nou maar naar je bed, Anna help jij Stien even voort naar beneden, maar laat 'r niet vallen.

Vrijer nu Toos weg was praterde gevangenispraat op en in één luistertroep rond twee boeven heen zwegen babbeltroepjes van daareven.

- Dirk is nog erger as kleine dirk... as-ie de pest niet krijgt zal ik 'm voor 'm kopen, schreeuwde Baaiman. Moet ik eris vertellen wat-ie mijn gedraaid hèt? Moetje begrijpen, datje daar nog na de kerk toe moet ook, affijn je doet 't voor je divertissement, want 't bennen zulke doorgefourneerde sallemanders, dat ze je op zondag niet laten luchten... affijn, op een dag toen wazzen we weer in de kerk... prachtig ieder in 'n appart hokkie zodat je mekaar helemaal niet zien kan, maar je kan allemaal wel de do-menee zien of de pastoor... affijn, toen was d'r gebeden en toen zei ik niks anders as hardop: kommen ze niet met 't kerkezakkie rond? Nou toen gingen de anderen natuurlijk lachen, dat's vanzelf, nou en daarvoor heb ik veertien dagen in 't cachot¹ moeten zitten... daarvoor alleen...

Luistertroep brak in hevig bozende kletsclubjes, die 't allemaal schande vonden, dat iemand zó behandeld werd, maar jongen-celboef prettig vindend aandachtig zwijgluisteren om hem vertelde door:

- En nou moet je je deris goed voorstellen hoe zo'n cel d'ruit ziet... helemaal van steen en geen meubels d'rin, alleen 'n houten brits. En asje dan nog kapsies maakt, dan douwen ze je gewoonweg in een dwangbuis. Dat moest je d'ris zien... een grote ruwe zak met gaten voor je armen en voor je benen, daar ga je in en dan wor-je zo maar op 'n brits vastgesjord... schreeuw dan maar raak, ze horen je toch niet en as je piesen of poepen moet dan doe-je 't d'r maar in.

I. Strafcel

192