Pijpelijntjes

pijpelijntjes

- Op 't pelisiebureau, zeker om nog eris te kijken hoe-die d'r uitziet, nadat die schobbers 'm beet gehad hebben... kannen ze 't 'm daar niet meegeven, en hij moet d'r zelf heen...

Zachtzoetjes kal-klaagde¹ ze voort over uitgaansgeld, dat op 't bureau gehaald moest worden. De Bree en Baaiman prettig in eigener aparte intimiteit praatten over 't hotel en over de directeur, die ze dirk noemden en over de onderdirecteur die ze kleine dirk noemden. Maar zacht nog en met geheim lachen van 't samen wel te weten. Juffrouw Meks liet nog eens theeschenken en even leefde 't bezige schenkgedoe op in de effen prateloming van 't doezende avendje. Maar rustig uitgedeind de praatluiding weer, groepjes apart... juffrouw Meks slapmoe in d'r stoel. Huisjuffrouw begon weer:

- U zal ook wel eris an u man gedacht hebben vandaag?

-Ja... meer as eens.

Juffrouw Baaiman zuchttroostte:

- 'n Jaar is toch ook zo erg niet... nog 'n jaar, dan is u man d'r ook uit...

- Goddank ja... u kan u begrijpen, wat 'n gevoel dat voor zo'n man moet geweest zijn, toen-ie de fluit van achten hoorde en dat Piet nou z'n eigen kleren weer kreeg en dat hij d'r nog een jaar in moest zitten...

- Asjeblieft, 't kan me door m'n hart gaan as ik nog an m'n eigenjongen denk.

- Maar ik moet zeggen hij schreef d'r niks jaloers over... de laatste keer nog, toen schreef-ie 'Too, zorg dat Piet 'n goeie dag d'r van hèt' en nou vraag ik iedereen, u ook, m'neer Driesse of ik goed voor 'm gezorgd heb... ja, of neen?

Maar onrustiger verontruster keek juffrouw Meks naar boe-ventroepje, waar luider praten begon en druk-onbeheerst meer. Brutaal over de tafel de kamer in sprak jongen Baaiman over

i. Kallen: praten (verouderd)

i₉i