Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

gen de volle eters slap, maar levendig nog dronken ze bier, almeer en meer.

Rondgerijde eetkring was niet meer nodig nu ze zaten zoals ze wilden.

Huisjuffrouw was achter me gekomen, praatte nog eens van haar romanse geschiedenis, nichie slaapsoesde zachtjes, haar hoofd slap voorover, dat telkens schoksloeg als ze haast sliep. Dan even wakker praatte ze vleilief met Stien of met Anna. De neef van de polisie vertelde van 't kind met 't gebroken ruggie en van z'n vrouw, die in omstandigheden was.

Langzaam begon donkerder duister de kleuren weg te doezelen en gelijkelijk bruinschemerden de kamerdingen.

- Willen we de lamp opsteken?

- Nee... nee, riepen ze doorelkaar, laten we nog wat schemeren, dat is veel prettiger... 't is zo warm met die lamp.

In 't bruine avondlichtgeschemer, dat praten zachter maakte, bleven we zoetjesbabbelendjes zitten.

Maar de lampen brandden gulliggeel over nieuw verfeestelijkte tafel met theekopjes wit en blinkzilvermetaal.

- Ziezo, nou gaan we lekker thee drinken... Anna geef jij de koppies eens rond... Toos en jij de koekies, dan kan ik nog met m'neer Driesse en zo praten.

Apart hoekje van vrijer fluisterbabbelen maakten wij: juffrouw Baaiman, huisjuffrouw, juffrouw Meks en ik.

- 't Is toch weer 'n hele zorg van u af, wat u juffrouw Baaiman, zoetbabbelde huisjuffrouw.

- As-ie maar werk vindt.

-Ja, dat wel, maar op alle meniere hebt u z'n uitgaanskas nog.

-Ja, dat nou weer wel, dat is ook waar, ik heb vandaag al een riks gehad, maar u begrijpt, ik had ook m'n kosten... verbeel je, waar-die nou z'n geld moet gaan halen?

We verbeeldden ons en dan zei juffrouw Meks:

190