Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

Maar ineens witklamme miststilte op dt roodgeelkleurige vreugd, strak en benauwd. In z'n stoel neergezakt lag de feest-man slap en vermoeid, z'n ogen dicht en z'n wangen bleek, die magerder spanden over spietse wangbeenderen.

Angstgroepend stonden ze om hem samen, kromstomme Stien jankjammerde angstig en juffrouw Meks schreeuwde:

- God, m'neer Sam, m'neer Sam, m'neer Sam... hij is dood.

Smartangststilte holde in 't hoge vertrek, scherp erdoorheen

kraaide onze haan, de man in de bloemige feeststoel, doodsbleek, blauwwitbleek. Maar Sam bedaarde kalm:

- 't Is niets, juffrouw Meks, 't is heus niets, gaat u nou maar stil naar voor, dan leggen wij 'm wel op m'neer Driessen z'n bed... gaat u nou maar allemaal heen... u ook juffrouw Meks... 't is niks als de warmte en de bloemen.

Zachtdrukschuifelend gingen ze heen, naar de voorkamer toe weer. Wij leien de man, onbewegend slap nu, op 't bed.

Laatmiddag. Sam uitgegaan, en rustig met napijnend vaagver gevoel van doorgedane drukte werkte ik nog wat. Juffrouw Meks was een keer of wat al binnen geweest om te kijken hoe 't was, maar de man sliep rustig door.

- Ziet u wel, dat 't niks is, net wat m'neer Sam zei, warmte en vermoeienis, anders niet.

- Nee... as-ie wakker wordt roept u dan effen? Ik kan m'n visite niet alleen laten, juffrouw Baaiman en d'r zoon zijn er ook... ik kom nog wel kijken.

Paisibel in al donkerder en zonneloos laatmiddaglicht bleef ik werken.

Maar plotseling lichtscherp, pijnlichtscherp lag hij voor me, zonneverlicht naakt, z'n rug... z'n dijen scherp vooruit, waarover licht schroeide. Ik probeerde het niet te zien... m'n ogen dicht te doen, maar de blote man bleef voor me liggen... zonneverlicht ... altijd helderwitnaakt. Toen met gelatene smart-

185