Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

De feestman naast mij drukker opgejoeld door de stemming om hem heen, deed ook mee. Rode koonkleurtjes onder z'n grijsflikkerlichte ogen. Hij lachte en praatte lachgrapperig door. Over hem stomkromme dove Stien, die lacherig breed-stom, leeglacherig dee. Die niets hoorde dan effening van verre stemmen, die at en at en soms schreeuwde dit en dit, wat alleen juffrouw Meks begreep en Toos.

Dan leien ze weer een snee brood op d'r bord of Toos grijns-praatte tegen haar.

Over daar spraken ze, voorzichtig nu nog hun woorden wegend, omdat ze er vol -van waren, omdat iedereen ervan weten wou. Maar de man sprak nog van het hotel en van de kelners en van de obberkelner en van de onderobberkelner. Gril over alles lachschreeuwde de man van huisjuffrouw, maar zij demp-stemmend smoespraatte met juffrouw Meks en mij over 't vers van zoeven. Gegeten werd er niet meer, ze zaten en praatten, meer niet. Luwe warmte dofte in de kamer en om de hoofden, die dampig glommen. De klok voor sloeg twee uur.

- Weet u wat, nou laat ik ze weer naar voren gaan, dan schenk ik daar nog wat boerenjongens en dan kommen we om half zes hier eten... is dat niet 't beste?

-Ja, dan ga ik wat werken... Sam, ga jij uit vanmiddag?

En Sam over de drukzwijgende tafel heen:

-Ja, naar Siep.

En toen begonnen ze allemaal weer te praten. Lachpraat-drukst de man van de huisjuffrouw en de neef, die an de polisie was, maar dempdompig de stemmen, en geen één luider boven de anderen uit, tot de man van de huisjuffrouw lachschreeuw-grappend uitkikte:

- Zeg toe... lik nou me gat.

En de neef, die aan de polisie was, geestigde hoog daarover uitgierend:

- Ik ga niet uit schoonmaken.

184