Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

zacht prikkelwarm deinde ik weg in schérpe tinkeling van praatgeluiden.

Maar Anna schrok me op... koffie, een taartje.

-Ja, zet maar neer... daar op 't richeltje.

Eetstil was 't nu, allemaal tegelijk mummelsmulden ze knusjes van de taartjes met behaaglijke hapjes, huisjuffrouw lepellip-te room met haar lepeltje.

Prettig kalme stemming van feestenij overdonsde in de kamer, goedwillig in de gebogen hoofden.

Juffrouw Meks had 't raam hoog-open geslagen, omdat 't zo warm was en de tafel gedekt, feestende. Kleine broodjes met kaas en groot brood met zure zult, donkergrijs en roodgeblokt en varkenspoot met pistaches. Vriendelijk bekeek ze nog eens over haar mooifeestelijke kamer. Met z'n tweeën stonden we in 't leeglichte vertrek, dat heel hoog en heel stil was en van verre dofgonsde geluid uit de drukke voorkamer in.

- Hoe vindt u 'm?

- Enig goed... dat kost u 'n hand centen, u doet 't niet zuinig ook.

- Nee, as ik 't doe, moet 't goed zijn, zie je an zo'n bijzondere dag, daar heb je nog eris wat an, die onthou je nog eris... zou 't genoeg zijn denkt u... kaas en hoofdkaas en varkenspoot... late we nou zien, hoe we zitten moeten... de huisjuffrouw... d'r man... onze Alex... m'neer Sam... u naast De Bree.

En de achterkamer kletste vol van hun doorrommelratelend praatgelawaai... de eerste honger was gestild. Honger, dat ze aten allemaal met grote happerige mondkauwbewegingen en dat ze weinig zeiën. Drukke eethonger, maar die weggesoes-doezeld was tot effen nog-even-naëten, langzaam kauwende kleine lekkere blokbrokjes en dan telkens scherpte stemmenla-waai weer hoger uit.

183