Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

de wagenraderen ratelden druk en dan de vrije boef zachtdank-baarsprekend:

- En as ik tante Meks niet had gehad... god, wat zou d'r dan van de kinderen terecht zijn gekomme, u weet dat zo niet, maar ze hèt heel wat keertjes voor ze krom moeten liggen... ik zou voor d'r door een vuur willen gaan.

En 't dapperfijne wijfje, toch prettig gevleid en lekker warm in 't zonnetje:

- Zeg toe nou, maak 't nou niet al te mooi, we hebben 't altijd nog rejaler gehad dan bij jullie in 't hotel.

- 'n Hotel... 'n hotel, zeg dat, zeg dat en wat 'n kelners... elke dag zag je haast een ander, en die obberkelner, m'neer Driesse, die obberkelner, dat was eerst 'n fijn merk, goddomme, wat kon die ventje vuil ankijken, en scheel zien, m'neertje en scheel zien.

We lachpraatten er nu lolprettig over, juffrouw Meks 'luid mee en ze maakte een rijmpie op de directeur dat-ie zo scheel keek' en dat zong ze, helemaal prettig schijnend en zonder gedachte aan haar man, die in 't grote ronde gevangenisding ge₇ bleven was. En wij lachten ook, maar de man plots koelkalm:

- Toos weet d'r toch niks van? Want dat zou ik beroerd vinden.

- Toos? Welnee, die denkt, datje uit Duitsland komt van je werk, je moet straks maar wat kopen in de Franse bazar voor d'r, net of je dat mee hebt genomen, asje nou ook maar zorgt, dat d'r an tafel niet over gesproken wordt.

- Nee, dat is nogal glad.

i. In P i staat het versje genoteerd:

Die is op zaterdag gebore En die vent is scheel. ..dat moetje hore... Hij is op zaterdagavend gebore... Hij kijkt maar vast in de volleyende week... Juffrouw Meks is overigens zelf scheel (p. 51), in P z niet meer

178