Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

smalletjes in z'n nauw jasje... een scherp krankzinnig gezicht, die ene jongen in dat lege dolle licht, dat fel ogenpijnde... en toen hij. Helemaal gewoon.

- Dag Piet... dag.

-Dag, tante...

- Dat is nou onze m'neer.

Op 't zonnige plein stonden we vreemdblij en handjesge-vend, uit de overhuizen keken ze weer naar ons. Toen liepen we de stad in en ik keek naar hem. Diepslap gebogen in z'n schouders probeerde hij naast ons te lopen, maar langzamer gingen

we.

- Ze hebben me vier gulden meegegeven voor 't reisgeld... is alles goed thuis?

-Ja, alles is goed en je zal d'ris zien, wat 'n rijke dag we d'r van maken, m'neer Driesse komt bij ons eten en m'neer Sam, affijn je zal 't wel zien.

Blij helemaal praatte ze met hem, alsof haar eigen man niet achtergebleven was daar, en de vrije lachte tegen 't lachende licht zo prettig en vroeg niet naar die ander.

- Ik ben zo blij, dat ik d'ruit ben... nou zie je weer mensen, je leeft weer... je kan weer doen watje wilt, asje nou schreeuwen wilt, dan schreeuw je...

En zij, lachend meebewogen in pretstemming:

- Malle man, schreeuw niet, laatje liever scheren.

-Ja, ze scheren je daar niet... ze knippen je.

Hij ging kleinstenen scheerhuisje in, heldervierkant op de hoek van twee steegjes en wij bleven wachtend heen en weerlo-pen in de warme zonneschijn.

- Ziet u wel, hij vraagt helemaal niet na m'n man, daar hèt-ie nou bepaald geen benul van... begrijpt, 't is voor mijn ook alles behalve een feestdag... hoe vindt u 'm... 'n knap persoon, nietwaar?

- O, zeker, maar ik kende immers z'n portret al.

175