Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

De hele weg verder vertelde ze van celboef, hoe zacht hij was en hoe goed en zachtjes droefde haar stem:

- Ze hebben 'm daar zo genomen, hij is niks meer vergeleken bij vroeger, niks meer... z'n hele haar is grijs geworden... allemaal grijs haar.

En in de prettige coupé met de gele kussens, waar we zaten alleen, voor haar een vreemde deftigheid, begon ze er weer over droefjestobbendjes.

- En as-ie nou maar werk vinden kan, as-ie nou maar wat vindt, anders weet ik me helemaal geen raad, zo'n uitgaanskas, die-d-ie meeneemt, dat is ook al niet veel... ik ben blij, dat-ie d'r uitkomt, dat is nogal glad, maar 't is toch weer 'n hele zorg.

Hele einden van de weg dan weer zweeg ze en we keken uit over 't zonnige land, dat wijd lag in de helderheid van de doorzichtige morgen.

Later was 't dagleven al in Haarlem, meer mensen op straat, kinderen, die vroeg naar school gingen. We liepen zachtjes op, de fijne parkjes door, waar de bomen nog dropen van de natte nacht, buitenom naar de gevangenis.

- Twee jaar hèt-ie 't moeten missen, 't mooie weer. .. wat hebben ze-n'm geknauwd en geknoeid... twee jaar, geen zon en geen lucht.

We gaven 't pak aan de gevangenis af, van de overkant in de stad sloeg een klok acht uur, wat later een andere verder.

- M'neer Driesse, hoort u eris, laten we nou niet naar Zand-voort gaan, dat is zo vermoeiend en u zal zien, 't zal vandaag nog wat 'n drukke dag zijn... dat zal u niks mee vallen.

- Maar we kunnen toch niet hier twee uur zoekbrengen.

- O, twee uur is zo lang niet en as we te laat kommen is 't nog veel erger, dan staat-ie net te kijken as mal... laten we nou rustig na de Hout gaan en daar erges 'n glas melk drinken, dat is toch eigenlijk beter.

172