Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

- Moet jullie nou niet weten, waar ik vandaan kom... je weet eigenlijk alleen nog maar, dat ik Jo heet...

- O, dat is genoeg, wat jij Joop, je moest eigenlijk niks van mekaar weten as 'n naam.

- Natuurlijk... Jo moet nou maar wat gaan slapen en wij ook... 't is haast half drie.

Hij lachte zacht.

- Nee... laat ik 't maar vertellen... ik ben vandaag uit de gevangenis gekomen.

- Zo... gelukkig, datje d'r uit bent... 'n kennis van ons zit 'r nog in, niewaar Joop?

-Ja.

De jongen keek ons aan, vreemd-verwonderd, maar zachtjes praatte hij:

- Zie je, ik had nooit gedacht, dat ik daar zou verzeilen, maar hoe gaat 't? Ik was nog geen twintig en ik heb 't eigenlijk in 'n stomme bui gedaan, want ik had 't geld niet nodig... enfin 't kwam uit... de patroon maakte d'r 'n zaak van. Eerst dacht ik nog, dat-ie 't sussen zou, dat had-ie 'n paar jaar geleden ook gedaan met een van de bedienden, die geld gestolen had, en die had-ie naar Liberia gestuurd... 'n beroerd land, maar ik had 't toch liever gewild dan daarheen. Maar d'r was net geen plaats en toen hèt-ie 't maar angegeven...

Z'n stem zakte zwak weg en praatte zachtjes moewe uit z'n keel...

- Jezes, wat 'n beroerdigheid, dat kan je je gewoonweg niet voorstellen... eerst al die drukte van je advocaat en zo en van de rechtbank. Dat vin-je dan vervelend en je wou wel, dat 't voorbij was, maar later vin-je 't nog vervelender. Ik had twee jaar, jezes, wat is dat 'n tijd, en al die tijd geen bezoek, je mag geloof ik om de veertien dagen bezoek hebben, maar voor mijn kwam d'r nooit iemand... m'n moeder is dood... m'n vader had me geschreven, dat ik nooit hoefde te proberen om weer thuis te

163