Pijpelijntjes

PIJPEUJNTJES

Ik was weer in de intiemigheid van warme huisjuffrouw, die met zachte babbelprating vertelde van een roman, die ze schreef en hoe ik 't idee d'rvan vond. 'n Graaf was getrouwd en had 'n onecht kind van een dienstmeisje van 't kasteel, dat-ie uit had besteed aan een wassebeeldenman. Door een toeval komt dat meissie dan op een boerenhoeve naast 't kasteel te dienen, zonder dat de graaf iets ervan weet. Een van de boerenknechts is op de jonkvrouwe verliefd, maar de graaf, wiens echte vrouw ondertussen gestorven is, ook. Doch 't meisje bemint de boerenknecht en niet de graaf. Welke onverlaat daarop de knecht met een knuppel doodslaat en 't meisje dwingt de zijne te worden. Maar juist op dat ogenblik verschijnt de wassebeeldenman, die in de gevangenis heeft gezeten en onthult het geheim. Het meisje wordt dan krankzinnig van angst omdat d'r vader haar ont-eerd heeft en de graaf zelf sterft.

De verzachte stem van de huisjuffrouw was scherper geworden, terwijl ze vertelde de hevige deerlijkheden van haar roman, rondom haar stilde gedweeë aandachtszwijging, juffrouw Meks met d'r ene hand onder d'r kin scherpluisterde, en nichie, die alleen in de Here was, schudde haar hoofd.

-Ja, ja, zei de vrouw van de politieman, d'r kanne rare dingen gebeuren.

- Asjeblieft, an zonde en ontucht geen gebrek, meende nichie.

- Hoe is 't godsmogelijk, informeerde juffrouw Meks, om dat allemaal bij mekaar te krijgen.

Maar de huisjuffrouw verintiemde 't romangesprek weer tussen ons tweeën en zachtpraatte nog eens, hoe ik 't vond. En om ons heen klaterkletsten gesprekjes weer drukker. Alleen de vrouw van de polisieman, die in omstandigheden was, dee niet mee. Moei leunde ze tegen 't penantkastje¹ aan, met hardblau-

i. Muurkastje tussen de ramen, of, zoals hier, tussen het venster en de deur

¹53