Pijpelijntjes

PIJPELIJNTJES

ogen, en staarde in 't lamplicht. Maar ik kon het niet meer uithouden stil te zitten en begon om Geert heen te lopen onrustig en raakte hem telkens even aan, eindelijk leunde ik over z'n schouder dicht tegen z'n fijn wangenvlees aan en zei diepzacht-vleiend:

-Dag.

Hij keek verwonderd; lachte vreemd terug.

Toen ging ik weer in m'n stoel liggen, maar 't verlangen bedaarde niet naar Geert. Even zwegen we en zei Sam:

-Joop, ik vind je niks goed vandaag... je moest maar thuis blijven, wij eten in Américain.

- Nee... ik ga mee.

-Je blijft thuis, je bent ziek... heel ziek... je blijft thuis.

- Ja... Geert, ik blijf thuis... ik voel me niks goed... morgenochtend zie ik je wel of vanavond als 't niet te laat wordt.

- Nee, we blijven vannacht in de stad en jij moet vroeg naar bed gaan.

Sams stem was heershard, hij had alles begrepen. En dat zwakte mij zo, dat ik niets tegen zeggen kon en droef mee-zei:

- Ga jullie nou maar... je moet 't niet mal vinden, Geert, maar dat gaat hier wel meer zo.

En ze gingen heen, lieten mij achter in de helgele leegte van de schrille kamer, waar licht ongenadig felde op de behangmuren. M'n ogen deden zeer en hun rode pijn brandde me. Toen blies ik de lamp uit en haalde de gordijnen hoog open met een ruk. In 't donker, dat even donkerdoorlicht was van maanlicht, keek ik de zwarte ramen door en dacht aan Geert. De wekker tikte... sartikte langslepend zijn slag... ik sprong op en sloeg hem van de schoorsteen aftegen de grond aan. Hij viel met een harde slag en 't veertje knipte scherp kapot, dat brak mijn spanning en ik schrikluisterde of iemand de harde metaalslag gehoord had. Maar stil. In de verte kraaide een haan en nog een, dan weer de

!43