Pijpelijntjes

JACOB ISRAËL DE HAAN

Maar daar was hij en Geert met 'm. Haast donker was 't nu en de ander stond vreemd in de schemerkamer, die hij niet kende.

- Dag Sam... dag Sam, dag Sam.

Zijn mond zoende ik en z'n wangen, heftig-blij, dat hij er weer was. En hij kalmde me:

- Dag Jopie... wees nou stil... ga nou zitten, dan steek ik de lamp op.

Geert keek vreemdverwonderd naar ons. Sam klaarde het op, stelde ons voor:

-Ja, Joop is 'n beetje anders... Jopie, Geert gaat met ons mee eten en hij blijft nog 'n dag of'n paar dagen... vin-je 't goed?

De lamp brandde en lichtschaduwde prettig in de kamer. Geert zat in 't volle geellicht, en Sam in 't donker. Maar mijn stemming van Sam weer terug te hebben, vertriestigde hopeloos omdat die ander erbij was. En gewoontjes babbelpraatten we over dit en over dat. Sam had thee gezet, schonk nu in. En Geert dronk van zijn kopje. Ik keek naar 'm. Wat had-ie 'n vreemd-stroef gezicht. Z'n ogen blauwgrijs met een even blauwbeven-de huid eronder en z'n wangen jong en bloosrood, of hij een pas-rijpe jongen was. Als zonnige mist viel geluksaandoening op mij... tintelde helemaal door mij heen. Het was om Geert; mijn stem beefde en ik zei:

- Hoe oud ben je toch eigenlijk, Geert?

- Ik? Vier en twintig.

- Waarachtig? Zeg, ik dacht niet ouër dan 'n jaar of achttien.

Hij lachte en we praatten samen, maar langzaam doordrong

mij het gevoel van Geert lief te hebben en innig gelukkig beefde ik in mijn stoel. Wat was hij fijn, wat was hij mooi... god... en dat had ik niet dadelijk gezien... o, maar nu zag ik het, nu zag ik het. Een lustig verlangen begon in mij te tieretieren om hem te׳ zoenen, op z'n roodfrisse wangen. Moe en gelukkig leunde ik achterover en ontspande slapjes mijn spieren, dee halfdicht m'n

142